twiske

Duikverslag | Twiske

Zondag 24 november – Twiske. De winterduiken zijn weer begonnen. Het is altijd afwachten hoeveel duikers er zullen zijn. Bij de club waren er 6, geen slecht begin. Maar op de parkeerplaats in ’t Twiske breidde het aantal zich nog uit. Zo’n 10 duikers zagen het wel zitten met het mooie weer. Robbert, Martin, Ad, Jimpte, Wolter, Wim, Cor, Peter, Marco en ik. Martin kon niet te water want die had bereikbaarheidsdienst. Het Twiske lag er glad bij in een heerlijk zonnetje. De duikbuddy’s werden zoals gewoonlijk samengesteld door Wolter. Achteraf bleek het een duik met veel hindernissen te worden voor de diverse duikers.

Mijn buddy Peter lag als eerste te water. Maar die dacht dat dat ook wel met zijn leesbrilletje op kon. Niet dus. Snel omwisselen. Ikzelf was na mijn duiktrip naar Bonaire vergeten de inflatorslang  terug te zetten. Dat werd trimmen op mijn stepjack. Dat ging niet helemaal lekker. Bleek onderweg ook de batterij van mijn computer leeg te zijn. (onderwater vloeken hoort gelukkig niemand). Het kompas was oké. Vacuüm gezogen ging het richting platvorm. Na zo’n 5 minuten was ik Peter al kwijt en moest ik de duik alleen afmaken. Bij het Murenebos nog 2 mooie snoeken gespot. Daarna de duik maar beëindigd.

Gelijk met mijn buddy Peter klom ik de steiger op na 25 minuten en een diepte van zo’n 12 meter. Door het vacuüm in mijn pak wist het water toch langs mijn seal te komen. Beetje nat dus. Abboud en Remko kwamen door autopech later nog aan en zijn alsnog te water gegaan. De debriefing in de Zwanen werd druk bezocht en de verhalen over de laatste vakantietrips, Bonaire en Costa Rica,  werden onder het genot van een hapje en een drankje uitgewisseld. De grote vraag was: Waar gaan we volgend jaar naar toe? Het was ondanks alle missers een geslaagde duikdag.

Door Arjen Mantel

twiske kure jan

Duikverslag | ‘t Twiske

Flarden muziek worden door de wind meegenomen over het Twiske. De afstand en de ontbrekende niet door de wind meegenomen muziek maakt het onmogelijk om te bepalen welke muziek er te horen is. Het “Lente Kabinet Festival 2019” is in volle gang.

Achter mij komt een groep hardlopers uit het bos tevoorschijn. Hun felgekleurde outfit huilt tegen elkaar aan. Rustig keuvelende wandelaars worden gedwongen opzij te gaan doordat de snelheid van de hardlopers 2 tot hooguit 3 km per uur hoger ligt. Als ware marathonkampioenen denderen zij door. Hun blik gericht naar de verte. Hopend dat de overwinningskrans klaar hangt.

Vandaag een clubduik in Het Twiske. Ab, Marco, Peter, Cor, Aboud, Henk en Martin melden zich op het parkeerterrein. Terwijl de wind aanwakkert vormt Ad de buddy paren. Cor, Martin. Marco, Henk. Peter, Aboud en Ad als supervisor achter de groep aan. De duikpakken worden aangetrokken en de voetreis naar de steiger kan beginnen. Tijdens het aantrekken van de flippers e.d. bemerken wij dat het water er niet echt helder uitziet. Toch maar naar beneden en hopen dat het verderop helderder wordt. Met Marco zwem ik naar het touw om zo richting platform te gaan. Het begin was erg stoffig. Met moeite kon ik in de buurt van Marco blijven. Gelukkig werd het verderop redelijk helder. Helaas, eenmaal bij het touw aangekomen nam de helderheid weer snel af. Regelmatig zag ik af en toe alleen het licht van Marco’s lamp. Het maakte mij onzeker. Doordat ik mij niet op de bodem kon concentreren begon ik ongecontroleerd te stijgen en dalen. Toch een stuk ervaring die ik nog mis.

Marco kreeg dit in de gaten en last een rustmoment in. Even acclimatiseren. Nou, daar hang ik dan op 12 meter onder water. Vreemd genoeg voelde het goed. Even rust. Zo nu rustig langs het touw terug naar de kust. Onderweg komen we Peter en Aboud tegen. He, gezellig.

Met de, door de nog meer aangewakkerde wind, aangevoerde muziekflarden lopen we terug naar de parkeerplaats. Marco geeft mij nog een aantal tips en tricks mee. Fijn, gaat best goed komen. Terwijl het Lente Kabinet festival de registers nog even opentrekt, drinken wij nog een biertje bij “De Drie Zwanen”

Door Henk Heijnen

Buitenwaterduik | ‘t Twiske | Kure Jan Strand

12 mei 2019

Een vlinder landt naast mij in het gras. Heel voorzichtig probeer ik hem in de holte van mijn samengevouwen handen te vangen. Helaas voor mij denkt de vlinder hier heel anders over. Hij vliegt op. Hoger en hoger, tot hij wordt opgeslokt door een streep zonlicht dat zich door het bladerdak van de bomen boort.

Wat een tegenstelling:

Een vlinder, vederlicht omhoog zwevend naar de boomtoppen. Een duiker, met 12 kilo lood, superzwaar omlaag zakkend naar de bodem. Ach, zomaar een overpeinzing van mij terwijl ik zit te wachten op de rest van het duikteam.

Een camper rijdt het parkeerterrein op, Wolter. Hierna volgen de auto’s van Michel, Peter, Aboud en Ad. Martin is al voor mij gearriveerd. Clubduik in het Twiske.

Voor mij de eerste keer als 1 e ster. Geen oefeningen, maar een plezierduik. Waarbij ik natuurlijk moet zeggen dat ik het opleidingsduiken ook als zeer plezierig heb ervaren. Maar, misschien toch net even anders. Wolter pijnigt zich het hoofd over de te vormen buddyparen. Keuzes maken. Martin en Ad, Michel Peter en Aboud, Wolter en Henk. Wolter en Henk niet als instructeur/leerling, maar als 2 buddy’s.

Een snoek bekijkt vanaf een afstand hoe wij met z’n allen onder water gaan. Misschien verbeeld ik het mij, maar straalt zijn blik iets van hooghartigheid uit? Als wij onder water zijn zwemt hij weg op een manier van, “nou, het zal wel” Ach, we zijn in zijn habitat en zullen ons als zijn gast gedragen.

Het licht van de schijnwerper reikt niet ver. Het bodemstof geeft zoveel dichtheid dat ik een overeenkomst zie met zwarte gaten in het heelal. Al het licht verdwijnt erin. Dan, plotseling er doorheen. Het door het water gebroken zonlicht geeft een machtig schouwspel op de bodem. Genietend zwemmen we samen door.

De manometer geeft keihard aan dat we terug moeten. Genoeg lucht voor de terugweg dus rustig langs de bodem en de steenmassa langs de oever terug naar de steiger. Geen enkele vis laat zich zien. Zeker jaloers op onze uitstekende zwemcapaciteit. Nou, het zou wat.

In de, door de tijd verplaatste, streep zonlicht verzorgt lichtjes glimlachend een vlinder haar vleugels.

Henk Heijnen

Buitenwaterduik | ‘t Twiske | Kure Jan Strand

3 maart 2019 (verslag van Henk Heijnen)

De regen geselt de ramen van de auto. Een waas, veroorzaakt door de rijdende
auto’s, hangt als een deken over de weg. Wolkenpartijen jagen door het luchtruim.
Voortgestuwd door een straffe zuidwestenwind. In de verte doemt het Twiske op.
Een door de weersomstandigheden bijna verlaten gebied. Met tegenzin wordt het
zijraam geopend om bij de slagboom een parkeerkaart te trekken. Alleen de
slagboom lijkt er zin in te hebben. Fier richt hij zich op en geeft doorgang.
In het Twiske is toch wel activiteit. Hardlopers rennen in felgekleurde kleding richting
het eindpunt. De stewards houden, met hun hoofd diep weggedoken in de kraag, een
en ander serieus in de gaten. Een aantal auto’s komen aan bij de duikplaats. Gaan
er, met deze weersomstandigheden, duikers te water?

Even lijkt het niet te gebeuren. Onder de achterklep van een van de campers wordt druk overlegt. Snel
valt de beslissing om te duiken. Een blik op het onstuimige water geeft toch nog een
lichte twijfel. “Kom op, we gaan” klinkt het resoluut. De duikpakken worden
aangetrokken.

De buddyparen worden gevormd. Ad en Martin, Wolter en Henk, Remko en Arjen.
In een flinke tegenwind lopen de mannen naar de steiger. Daar aangekomen blijkt
het lastig om de spullen bij elkaar te houden. De wind heeft vrij spel op alle losse
materialen. Het kan verbeelding zijn, maar het lijkt wel of de golven steeds hoger
worden. Alsof ze willen zeggen, “kom maar op”. Ok, doen we.

Eenmaal onder water keert de rust weer. Wel serieus troebel het water. In het
ondiepe merk je dat het water door de wind wordt opgestuwd. Wolter en Henk
zwemmen een poos in het water afwisselend diep en ondiep. Na ongeveer 20
minuten wordt besloten te stoppen. Zachtjesaan neemt toch de kou bezit van je
lichaam. Bij de steiger laat het water met tegenzin de mannen gaan. Wind, gladde
stenen en bagger maken het moeilijk om te ontsnappen. Het lukt uiteindelijk toch om
met allen op de steiger te komen. Voor de wind teruglopen naar de auto’s en
omkleden.

De boomtoppen buigen door de wind kreunend door, alsof zij een ereboog willen
vormen voor de zes dapperen. De auto’s worden gestart en het twiske wordt
verlaten. De slagboom laat zich weer van zijn beste kant zien en richt zich voor
€ 3,50 fier op.

Het regent nog steeds als de groep aankomt bij café “De drie Zwanen”. Hier wordt
onder het genot van een drankje en een aangeboden portie bitterballen deze toch
fijne duikdag afgesloten.

Duikverslag 1* in opleiding | ‘t Twiske | Kure Jan Strand

Duikverslag 24 februari 2019 – door Henk Heijnen 1* in opleiding

Rustig baadt het Twiske in de warme stralen van de zon. Aan alles merk je dat het voorjaar eraan zit te komen. Een tweetal wandelaars loopt gearmd over het pad. Met gedempte stem praten zij met elkaar. Zachtjes, om de stilte niet te doorbreken. Verderop is een aantal honden bezig met kwispelende staart om elkaar de stok af te pakken. Geen idee welk van de honden heeft gewonnen. Het schreeuwende baasje in ieder geval niet. Vanuit de verte komt een aantal auto’s aangereden. He, er staat hier wat te gebeuren. De auto’s worden geparkeerd en een aantal mannen en vrouwen stappen uit. Duikteam Murene. Wolter, Ad, Marco, Arjen en Nanda, Martin en Ellen en Henk en Willy. De laatste hebben ook de hond Luna mee. Groot is de verassing als Niels zich meldt. Met een vreugdekreet wordt hij en zijn gezin begroet. Vanuit de verte klink een aanzwellend motorgeluid dat snel naderbij komt. Robbert op zijn Honda Trans Alp. Best een gezellige club bij elkaar. Vanuit Zaandam klinkt er paniek. Abboud kan niet in het clubhuis en heeft dus geen fles. Jammer, maar volgende week weer een kans. De mannen gaan zich klaar maken voor onder water. De buddyparen worden gevormd. Ad en Martin, Wolter en Henk, Arjen en Marco.

Zes mannen zwoegen zich een weg naar de steiger, gevolgd door de mensen die het deze zondag droog gaan houden. Na de nodige routines gaan de mannen in het water. Rustig van het ondiepe naar het diepere gedeelte. Wolter en Henk zwemmen zij aan zij het Twiske in. Vanaf een afstand bekijkt een snoek dit tafereel. “Wat is dit nu weer?” schijnt hij te denken. Wolter en Henk zwemmen er rustig naar toe. De snoek blijft echter liggen waar hij ligt. “Ik woon hier en jullie zijn te gast!” Ok, rustig, we gaan weer. Beide mannen vervolgen hun weg onder water. Oefening gecontroleerd opstijgen en afdalen doen? Stelt Wolter voor. Ok zegt Henk. Opstijgen gaat redelijk goed. Afdalen iets minder gecontroleerd. Henk heeft een kantelmoment. Zijn benen zakken langzamer dan zijn bovenlichaam. “Blijven oefenen” is het advies.

Tijd om terug te keren. Door de schittering van het gebroken zonlicht in het water zwemmen Wolter en Henk terug naar de steiger. Na enige moeite klimmen zij uit het water op de steiger. Ad, Martin, Marco en Arjen zijn ondertussen ook weer boven water. De voettocht naar de auto’s wordt gestart. Duikteam Murene kleedt zich weer om. Na de nodige sterke verhalen worden de auto’s gestart en wordt het Twiske verlaten. Glimlachend laat de voorjaarszon zich van zijn beste kant zien. He, gezellig was dit. Hopelijk zijn zij er volgende week weer.

Henk Heijnen