Zeeland

Verslag buitenwaterduik | Grevelingenmeer

30 mei 2019 – Een lichte motregen valt uit de loodgrijze lucht. Het is nog vroeg in de morgen op deze Hemelvaartsdag in 2019. De vooruitzichten zijn niet slecht, toch heb ik moeite om ervan uit te gaan dat er een weersverbetering in aantocht is. Buienradar geeft een positief beeld, maar ga ik uit van een digitaal computermodel of van mijn eigen visuele waarneming?

Toch buienradar maar het voordeel van de twijfel gegeven. De achterklep van de auto wordt geopend en de duikspullen ingeladen. Wel even passen en meten, de duikspullen van Martin moeten er ook bij. Met de precisie van een stuwadoor die het ruim van een vrachtschip indeelt, lukt het om alle spullen een plekje te geven. We stappen in. Martin en Ellen. Henk en Willy. Het navigatiesysteem wordt ingesteld op “Zuid Langeweg te Dreischor” de motor gestart en we gaan.

Zeeland

De ruitenwissers vegen geruisloos de motregen van het voorraam. Via de A9, A5, en A4 rijden we voorbij Rozenburg door de Calandtunnel de N57 op. De beloofde weersverbetering heeft geen haast. Zwaar hangen de donkere wolken boven ons.

Bij Oudorp maar even stoppen voor koffie. Midden in het centrum vinden we een restaurant, stappen naar binnen en vinden een tafel in de verder verlaten gelagkamer. Bij een zeer vriendelijk en goedlachse serveerster bestellen wij koffie met gebak, wat even later ook wordt geserveerd. Terwijl wij genieten van de koffie wordt het centrum plotseling overspoeld met een aanzienlijke mensenmassa. De serveerster meldt ons dat er 4 kerken tegelijkertijd uitgaan. De kerk is hier nog serieus aanwezig.

We stappen maar eens op om de reis naar de duikstek te vervolgen. Tijdens het afrekenen vergeten we de vriendelijke serveerster natuurlijk niet. Bij het horen van het fooibedrag kijkt zij ons aan met een gezicht alsof zij zojuist te horen heeft gekregen dat zij de loterij heeft gewonnen. Wat fijn dat er nog mensen zijn die gelukkig worden van een kleinigheid.

Bij het gemaal van Dreischor is het redelijk druk. Wij besluiten om boven op de dijk te wachten op de rest van Murene. Lekker achter de muur en uit de wind kijken we uit over het Grevelingenmeer. Een aantal koeien ligt te herkauwen in het gras. Zich geen moment druk makend over het gebeuren om zich heen. De weersverbetering heeft ook besloten maar eens te starten. De stukken blauwe lucht worden steeds talrijker. Ad, Cor en Aboud melden zich. We gaan met vijf man het water in. De duikpakken worden aangetrokken. Cor gaat met Martin, ik mag met Ad en Aboud. In volle bepakking klimmen we over de dijk. “Eerst het zuur dan het zoet!”

Zei Balkenende jaren geleden. Hier moest ik even aan denken tijdens de survivaltocht over de dijk. Wij gaan te water en naar beneden. Langs het dijklichaam zwemmen we richting gemaal.

Wat een wereld gaat er voor mij open. Ik geniet werkelijk van alles wat zich hier onder water afspeelt. Het zicht is redelijk, de watertemperatuur aangenaam en de onderwaterleven adembenemend. De tijd vliegt voorbij en veel te snel voor mij doen geeft Ad aan dat we terug moeten. Met enige tegenzin laat het Grevelingenmeer ons gaan. Moeizaam klauteren we uit het water. Is de dijk nu hoger en steiler, of spelen de hersenen een spelletje met mij? Ik ga uit van het laatste. Terug bij de auto en omkleden. Nog even met elkaar napraten en genieten van de gedane duik. Ad, Cor en Aboud gaan naar de camping. Wij moeten terug naar huis, waar een volgende werkdag op ons wacht. Jammer.

De ruitenwissers liggen tijdens de terugreis heerlijk in het zonnetje uit te rusten.

Door Henk Heijnen

Noordzee

1e Noordzeeduik op de Breydon Widgeon

Zondag 2 juni 2019 – Mijn eerste duik op de Noordzee. Spannend maar wat had ik er zin in. Samen met Mark kreeg ik een rondleiding van Erik S. op de boot van Wolter. Een stuk varen en onze sets opbouwen. Toen was het zo ver, de boot was vastgemaakt en de stroming was wat afgezakt. We konden te water.

Noordzee

Daar ging ik dan, achter Erik S. aan. De sprong van de boot. De eerste stap was voltooid, ik lag in het water. Maar mijn ene vin schoot uit, en de andere vin zat los. Nog net kon ik hem vastgrijpen voor ik hem zag verdwijnen in het diepe. Tegen de stroming in zwemmen, met een vin nog aan (maar deze kon ook elk moment uit gaan) naar de achterkant van de boot. Hier haalde Arjen mij weer naar boven. Buiten adem kwam ik weer terug aan boord, hier werd met man en macht gezocht naar vinnen die mij wel zouden passen. Mijn eerste Noordzeeduik zou hoe dan ook gebeuren.

Noordzee

Het was zo ver, met een ander paar vinnen opnieuw te water. Naar de voorkant van de boot gezwommen waar Erik S. en Mark nog steeds op mij lagen te wachten. Even op adem komen en toen konden wij dan toch echt aan de afdaling beginnen. Eenmaal bij het wrak aangekomen zag ik een prachtig begroeid schip. Anemonen, krabben, zeesterren, ik keek mijn ogen uit. Helaas had ik door de spanning, de stroming en het drama met mijn vinnen al veel lucht verbruikt. Hierdoor moesten wij al snel terug naar de lijn om onze opstijging te maken.

Noordzee

Weer terug aan boord kon ik rustig genieten en bijkomen met een heerlijke groentesoep van Robert. Weer terug naar IJmuiden gevaren waar Erik S. en ik alvast van boord gingen. De rest van de groep had nog een stukje te gaan.

Passend bandjes voor mijn vinnen zoeken en dan ben ik er klaar voor om volgende keer een succesvolle Noordzeeduik te maken. Nu al zin in!

Door Lotte Ruiter

twiske kure jan

Duikverslag | ‘t Twiske

Flarden muziek worden door de wind meegenomen over het Twiske. De afstand en de ontbrekende niet door de wind meegenomen muziek maakt het onmogelijk om te bepalen welke muziek er te horen is. Het “Lente Kabinet Festival 2019” is in volle gang.

Achter mij komt een groep hardlopers uit het bos tevoorschijn. Hun felgekleurde outfit huilt tegen elkaar aan. Rustig keuvelende wandelaars worden gedwongen opzij te gaan doordat de snelheid van de hardlopers 2 tot hooguit 3 km per uur hoger ligt. Als ware marathonkampioenen denderen zij door. Hun blik gericht naar de verte. Hopend dat de overwinningskrans klaar hangt.

Vandaag een clubduik in Het Twiske. Ab, Marco, Peter, Cor, Aboud, Henk en Martin melden zich op het parkeerterrein. Terwijl de wind aanwakkert vormt Ad de buddy paren. Cor, Martin. Marco, Henk. Peter, Aboud en Ad als supervisor achter de groep aan. De duikpakken worden aangetrokken en de voetreis naar de steiger kan beginnen. Tijdens het aantrekken van de flippers e.d. bemerken wij dat het water er niet echt helder uitziet. Toch maar naar beneden en hopen dat het verderop helderder wordt. Met Marco zwem ik naar het touw om zo richting platform te gaan. Het begin was erg stoffig. Met moeite kon ik in de buurt van Marco blijven. Gelukkig werd het verderop redelijk helder. Helaas, eenmaal bij het touw aangekomen nam de helderheid weer snel af. Regelmatig zag ik af en toe alleen het licht van Marco’s lamp. Het maakte mij onzeker. Doordat ik mij niet op de bodem kon concentreren begon ik ongecontroleerd te stijgen en dalen. Toch een stuk ervaring die ik nog mis.

Marco kreeg dit in de gaten en last een rustmoment in. Even acclimatiseren. Nou, daar hang ik dan op 12 meter onder water. Vreemd genoeg voelde het goed. Even rust. Zo nu rustig langs het touw terug naar de kust. Onderweg komen we Peter en Aboud tegen. He, gezellig.

Met de, door de nog meer aangewakkerde wind, aangevoerde muziekflarden lopen we terug naar de parkeerplaats. Marco geeft mij nog een aantal tips en tricks mee. Fijn, gaat best goed komen. Terwijl het Lente Kabinet festival de registers nog even opentrekt, drinken wij nog een biertje bij “De Drie Zwanen”

Door Henk Heijnen

Sloterplas

Verslag buitenwaterduik | Sloterplas

Zondag 19 mei. Zaterdagavond duikspullen al ingepakt maar helaas slecht nieuws. De Noordzeeduik van zondag werd afgezegd. Een probleem met de dynamo, waardoor we niet konden varen. De spullen stonden al klaar, dus waren Erik en ik vanmorgen al op tijd klaar om te duiken.

Bij de Sloterplas aangekomen bleken wij met een kleine club te zijn, de buddyparen waren dus al gauw ingedeeld. De sets opbouwen en tot mijn schrik kwam ik erachter dat ik het bandje van mijn vin verloren was, mijn redder in nood was Robbert. Met een paar tyraps mijn vin zo vast weten te maken zodat ik alsnog kon duiken.

Met Erik te water gegaan, heel veel grondels gespot. Onze maximale diepte was zo’n 11 meter, en slechts 7 graden. Wat had ik het koud na een half uur. Op de terugweg naar de kant kwamen wij Cor tegen. Hij liet mij een grote snoekbaars zien. Vervolgens snel weer de weg vervolgd naar de kant om aan de oppervlakte wat op te warmen door het zonnetje.

Spullen weer opgeborgen in de kratten en richting het terras gereden. Hier hebben wij genoten van een hapje, een drankje en een heerlijk zonnetje. Een gezellige dag met de heren, hopelijk volgende keer ook zo’n stralende dag op de Noordzee!

Door Lotte Ruiter

Buitenwaterduik | ‘t Twiske | Kure Jan Strand

12 mei 2019

Een vlinder landt naast mij in het gras. Heel voorzichtig probeer ik hem in de holte van mijn samengevouwen handen te vangen. Helaas voor mij denkt de vlinder hier heel anders over. Hij vliegt op. Hoger en hoger, tot hij wordt opgeslokt door een streep zonlicht dat zich door het bladerdak van de bomen boort.

Wat een tegenstelling:

Een vlinder, vederlicht omhoog zwevend naar de boomtoppen. Een duiker, met 12 kilo lood, superzwaar omlaag zakkend naar de bodem. Ach, zomaar een overpeinzing van mij terwijl ik zit te wachten op de rest van het duikteam.

Een camper rijdt het parkeerterrein op, Wolter. Hierna volgen de auto’s van Michel, Peter, Aboud en Ad. Martin is al voor mij gearriveerd. Clubduik in het Twiske.

Voor mij de eerste keer als 1 e ster. Geen oefeningen, maar een plezierduik. Waarbij ik natuurlijk moet zeggen dat ik het opleidingsduiken ook als zeer plezierig heb ervaren. Maar, misschien toch net even anders. Wolter pijnigt zich het hoofd over de te vormen buddyparen. Keuzes maken. Martin en Ad, Michel Peter en Aboud, Wolter en Henk. Wolter en Henk niet als instructeur/leerling, maar als 2 buddy’s.

Een snoek bekijkt vanaf een afstand hoe wij met z’n allen onder water gaan. Misschien verbeeld ik het mij, maar straalt zijn blik iets van hooghartigheid uit? Als wij onder water zijn zwemt hij weg op een manier van, “nou, het zal wel” Ach, we zijn in zijn habitat en zullen ons als zijn gast gedragen.

Het licht van de schijnwerper reikt niet ver. Het bodemstof geeft zoveel dichtheid dat ik een overeenkomst zie met zwarte gaten in het heelal. Al het licht verdwijnt erin. Dan, plotseling er doorheen. Het door het water gebroken zonlicht geeft een machtig schouwspel op de bodem. Genietend zwemmen we samen door.

De manometer geeft keihard aan dat we terug moeten. Genoeg lucht voor de terugweg dus rustig langs de bodem en de steenmassa langs de oever terug naar de steiger. Geen enkele vis laat zich zien. Zeker jaloers op onze uitstekende zwemcapaciteit. Nou, het zou wat.

In de, door de tijd verplaatste, streep zonlicht verzorgt lichtjes glimlachend een vlinder haar vleugels.

Henk Heijnen