Duikverslag | Noordzeeduik – de Swift

Noordzeeduik 4 september duikteam Murene Zaandam


Het ziet er goed uit om de zee weer op te gaan. Kapitein Wolter zit achter het stuurwiel bij vertrek uit West zaan. We gaan naar de Swift, dat is een mooi klein wrakje. Een viskotter voor Bloemendaal, alleen de laatste keer konden we hem niet meer vinden😱. Eerst nog even naar IJmuiden Robert en Sydney oppikken.


De sluis uit. Alles ziet er goed uit tot plotseling de stuurboord motor uit valt. Brommend en vloekend start Wolter de motor hij slaat aan en weer uit. Wim en Theo gaan de machinekamer in en binnen een paar minuten loopt de motor weer als een naaimachine 🤗. De zee ligt er mooi bij. Klein beetje heiig en een waterig zonnetje. Na anderhalf uur komen we aan op de plaats waar de Swift moet liggen. Eerste rondje geen Swift hoe kan dat? Grrr nog een keer en net als we het willen opgeven een heel vaag beeld op de sidescan. die ligt verzand zei Wolter. Het anker ligt er ongeveer 10 mtr vanaf en je komt er alleen achter als je gaat kijken dus plonzen maar. Remko en Ad gaan vast maken daarna volgen Wim en Simon, een vriend van Remko, en als laatste Sydney en Robert en Theo na zo’n 50 minuten komen ze weer boven. Een top duik, mooi wrakje in een diepe kuil (Duitser😂) heel veel vis en een paar zeer bijzondere bewoners , een zeer grote rode spinkrab die vrij zeldzaam is in de Noordzee en een grote tepelslak, zie je ook niet vaak. Kortom een top duik .


Martin was mee om de sfeer te proeven die heeft ook een mooie dag gehad. Het water was erg warm (21°c) het zicht redelijk 3mtr diepte 20,5mtr duiktijd 50 minuten 💪

Robert

Noordzee

Duikverslag | Mijn eerste Noordzeeduik!

We gaan! Ergens vanuit de stuurhut klink deze uitroep. Ik ben net gearriveerd in het haventje aan de kanaaldijk bij zijkanaal E. Met een beetje moeite parkeer ik mijn auto bij de vuurton. Ik probeer het pad vrij te houden voor eventueel voorbij rijdende auto’s. Tijdens het uitstappen zwaai ik vriendelijk naar de mensen op de Murene. Later blijken dit Dick en Piet van duikteam “De Walvis” te zijn. Dick helpt mij de duikspullen van de auto naar de boot te brengen. Ik ben gelukkig op tijd om “We gaan” te horen.

Wolter drukt op de startknop van motor 1. Zonder tegenzin geeft deze zich gewonnen en slaat aan. Motor 2 wordt gestart. Ik hoor de startmotor draaien maar hoor niet het aanslaan moment. Een 2e poging strandt ook. Merk ik hier een lichte paniek? Stilletjes hoop ik dat de Noordzee duik niet doorgaat. Eigenlijk ben ik er erg onzeker over. Natuurlijk erg egoïstisch, maar wel herkenbaar voor iemand die iets voor de eerste keer doet.  Ergens in de verte hoor ik een 3e poging. Motor 2 geeft zich ook gewonnen en slaat aan. Vanuit de motorkamer hoor ik Ruud zeggen, “Ach, we moesten even pompen”. Wolter manoeuvreert de boot de haven uit en stuurt het Noordzeekanaal op. Zo, gaat het toch gebeuren. Na 1 keer als passagier mee te zijn geweest, ga ik nu voor mijn eerste Noordzeeduik. Spannend.

 De ervaren schipper stuurt de boot richting IJmuiden. Een hand bovenop- en een corrigerend rechtervoetje onderaan het stuurwiel. Op het voordek wordt de vul unit naar boven gehaald. De flessen worden aangesloten, en ik hoor dat ergens in het vooronder het aggregaat wordt gestart. Onder de bezielende leiding van Ruud en Arjan worden de flessen gevuld. Heerlijk om te horen hoe de twee grootheden pesterijen uitdelen over de volgorde en procedure die moet worden gevolgd betreffende het vullen. Het aggregaat trekt zich hier niets van aan en blaast rustig de aangeboden flessen vol. Ik overleg met Wolter wordt besloten dat ik met een 12 liter naar beneden ga. Ik ga mijn lood aanpassen aan het verschil gewicht van de flessen. “Doe maar 2 kilo eraf” roept Wolter vanuit de stuurhut.

Terwijl de oever langzaam aan ons voorbij glijdt, begint bij mij de spanning toe te nemen. IJmuiden nadert. Hans, Robert, Sydney en Erik staan ons op te wachten. Tijd voor, “voor en achter”. Ruud voor en Theo achter leggen de boot vast. De duikspullen worden aan boord gebracht, waarna ook het viertal zich bij ons voegt. Ruud en Theo maken met een sierlijke zwaai de trossen los van de bolders. Op naar de sluis. Als een allesverslindende muil openen de deuren zich om ons op te slokken. Weer “voor en achter” voor Ruud en Theo. Met de trossen op schuif stijgen we langzaamaan omhoog. De sluisdeuren openen zich en we varen de Noordzee op richting De Hondsbosch. Met een stevige deining en tegen de wind wordt deze na een poos bereikt. Is het de deining of is het de spanning die ervoor zorgt dat ik een wee gevoel in mijn maag voel.

Erik en Hans gaan vastleggen. Ik ga me omkleden. Robert is mijn buddy vandaag. Met hulp van Ruud krijg ik mijn stepjack aan. Heerlijk dat hij wel de rust bewaard die mij op dit moment ontbeerd. Na een korte briefing van Robert ga ik met hulp van Ruud naar stuurboord. Ik voel me een beetje een gevangene van een piratenschip die voor straf van de plank moet. Ik spring in zee en merk gelijk dat ik iets vergeten ben. Een van de eerste lessen van Ad was, dat je het zonder automaat in je mond niet lang volhoudt. Nou die automaat was ik dus vergeten. Waar is tie? Ik zwem terug naar de boot waar Ruud mij weer uit de brand helpt. Echt, een bos bloemen voor die man. Ik zwem naar de ankerlijn en trek mijzelf naar beneden. Gelukkig gaat het klaren goed. De tocht naar beneden duurt langer dan verwacht. In de verte zie ik een licht. Het zal toch niet? Licht aan het eind van de tunnel. Gelukkig, het is Robert die beneden bij het wrak mij opwacht.

Even rust, Sydney voegt zich bij ons en gedrieën beginnen we te zwemmen. Ik verbaas me over de hoeveelheid vis die zich in het wrak bevind. Grote krabben zoeken dwarslopend een veilig heenkomen. Om het wrak, door het wrak, over het wrak. Wat een belevenis om dit mee te maken. Heb ik me hiervoor nou zo druk gemaakt? Het is gewoon heerlijk. Robert geeft aan dat we terug gaan. Bij de ankerlijn aangekomen geeft Robert aan dat ik voor ga. Ik trek mij langs de lijn omhoog en merk dat ik te snel stijg. Ik stop op 5 meter waar Robert zich na een poosje ook arriveert. Robert hield zich wel aan de vereiste stijgsnelheid. 5 minuten decostop. Langzaam zak ik iets terug.  Het teken van Robert om iets te stijgen zie ik als het sein om door te gaan naar boven. Foutje dus. Ik zwem langs de lijn naar de lift en laat me door Wolter omhoog takelen. Ruud (wat moet ik zonder die man) staat klaar om mij te helpen om m’n vest uit te doen.  Tijdens het omkleden komen de andere buddyparen ook naar boven. De stemming is goed. Met z’n allen een leuke duik gemaakt. Erik en Hans gaan weer naar beneden om de ankerlijn los te maken. Zodra dit klaar is gaan we terug richting IJmuiden.

Bij het fornuis staat Theo in de pan met champignonsoep te roeren. Een heerlijke soeplucht vult de stuurhut. De soep wordt uitgedeeld en niet zo heet gegeten als hij wordt opgediend. Een lekkere hotdog volgt. Al naar gelang de behoefte wordt deze opgesierd met pretvet. Mayonnaise en/of ketchup. Wat een traktatie. Terwijl Dick en Piet zich ontfermen over de afwas naderen we IJmuiden.

Stoer is het als de sluisdeuren zich voor de Murene openen. Voor Ruud en Theo geldt weer “Voor en achter”. Even buiten de sluis nemen we afscheid van Robert, Sydney en Hans. Erik hijst zijn fiets aan boord, hij vaart met ons mee over het Noordzeekanaal terug naar de haven langs de Kanaaldijk in zijkanaal E. Nog een biertje toe en dan naar huis. Met de auto langs het Noordzeekanaal.

Noorzeekanaal, Noordzee, Noorzeekanaal. Fijne dag.

Door Henk Heijnen

Duikverslag (1* opleiding) | Vinkeveen, Zandeiland 4

Opleidingsduik 25/7 Vinkeveen (Remko, Harm, Tobias, Oscar)

Tobias en ik zijn een half jaar geleden begonnen met de 1 sters opleiding. De zwembad duiken hebben we al een tijdje achter de rug, en dit is de laatste opleidings duik.

De afgelopen 5 weken hebben we iedere maandagavond om 7 uur afgesproken. Ik moet me altijd haasten, maar vandaag is het een half uurtje later dus ik kom een stuk relaxter aan. Ik hijs me, inmiddels met al wat meer routine, in mijn pak. Dan “Balen!”, Duikcomputer vergeten. Hoe stom. Is dit dan meteen het einde van de duik?  Gelukkig heb ik apart een dieptemeter. Mijn buddy houdt de tijd bij, zodat we toch kunnen doorgaan.

Vlak voordat we het water in gaan, trek ik mijn vinbanden nog even extra strak aan. Te hard, en m’n bandje schiet los, het pinnetje eruit, verdwenen onder water. Geen vin, geen duik, denk ik dan.  Proberen de duik goden mij soms iets te vertellen? Gelukkig weet Harm op miraculeuze wijze en binnen no-time het minuscule plastic onderdeel onder water te vinden en kan de duik toch doorgaan.

Het duiken in vinkeveen begint al vertrouwd te voelen. Ik mag navigeren naar de bus. Langs het bootje, ketting volgen. Brandkast. Stukje doorzwemmen en daar is de bus richting Dronten al. We oefenen een reddingsopstijging vanaf het dak van de bus. Het zit me nog niet helemaal in de vingers om dit geheel onder controle te houden. Iets te snel, dan zakken we weer terug, maar uiteindelijk blijven we wel onder de 10 meter per minuut. Het voelt ook wel goed, maar ik leer nog steeds.

Dan zwemmen we met z’n allen naar het nieuw afgezonken boot in Vinkeveen, een wrak van een enorme luxe speedboot, compleet met Rolls Royce logo erop. Een gaaf en een nog puntgaaf object. Bovenop de punt van de boot ligt een joekel van een snoekbaars. Vorige keer zagen we die ook al. We twijfelden of hij wel echt was, zo onbewogen lag hij op het dek. Hij komt naar me toe. Echt is hij dus wel en ik vind het toch wel een beetje eng ondanks mijn dikke neopreen pak.

Ik leid de weg terug, het is erg donker grijp nog ergens diep in de modder, en haal daar gelijk mijn diepterecord op 14 meter. Verder gaat terug naar de kant navigeren met kompas uitstekend. Ik wordt er nog even aan herinnerd door mijn buddy, die 5 meter stop, je vergeet hem inderdaad zo, dat is een routine die ik moet inbouwen.

Op de terugweg stikt het weer van de marmergrondels. Ik blijf het leuk vinden. Ook een paar grote baarzen, die kom ik altijd wel tegen.

Aan de kant gekomen, wordt ik gefeliciteerd. Ik was het alweer vergeten, maar ik ben nu ‘officieel’ een 1 sters duiker. De opleiding is klaar. Nog steeds een gek idee, dat ik straks zonder instructeur mag gaan duiken. Het blijft leuk en ik leer nog steeds bij. Op naar de volgende ster.

Tot bij de clubduik

Oscar van den Bosch

Duikverslag | Noordzee, Slijk-Ewijk & Beldert

Het begin van de zomerduiken.

De eerste Noordzeeduik zit er voor mij alweer op , op woensdag 15-06-2022. Een door de weekse dag maar toch een volle boot voor Wolter. Ik moest er van mijn vakantieadres in Midden Limburg wel meer dan 200 km voor rijden maar de eerste zeeduik laat je niet zo maar lopen.

Aan boord waren Erik S., Erik B., Cor, Remko, Peter J., Theo, Wolter, Jimpte,  Hans V. en ik. Traditie getrouw op weg naar de Brighdon. Door het groot onderhoud aan de romp van de Murene vloog deze door het water en ging de reis veel te snel. Na zo’n 1 ½ uur hangen aan de wrakboei kon het duiken beginnen. Remko en Erik S. gingen vastmaken.

Ik dook met Cor. Het was wel een beetje teleurstellend zicht op het wrak. Bijna springtij maakte het ook niet al te comfortabel. Veel stroming dus. Cor was al snel uit het zicht verdwenen. De uitgezette gidslijn hield ons evenwel toch bij elkaar. Het was meer tasten en voelen dan ontspannen duiken. Maar het was toch wel weer een leuke dag op zee en op ons huiswrak.

De terugreis naar Limburg de volgende dag was minder leuk, ruim 3 uur rijden! Want hoe kan het anders, Nanda en ik zijn op zomertoer.

De eerste camping in Limburg ligt inmiddels achter ons en we staan inmiddels in Elst, vlak bij Nijmegen. Langs de waal zijn veel zandwinningen en plassen waar gedoken kan worden.

Door een berichtje op buddy gezocht meldde Peter Weeland zich. Hij kon 22 juni nog wel een duikje maken. Het zou een duik in de plas Slijk Ewijk worden. Ik was er nog nooit geweest dus een mooie gelegenheid daar eens te duiken. Tussen 10.00 en 10.30 zouden we elkaar daar treffen. 5 minuten na elkaar kwamen we daar aan. Het is een grote recreatieplas met een groot strand en avontureneiland. Het heeft wel wat weg van ’t Twiske en Toolenburgerplas.

Het zag er goed uit dus optuigen maar en pakken aan. Door de aangekondigde boeren protesten was Peter er niet zeker van of hij wel op tijd zou zijn. Door thuis te haasten was hij zijn onderpak vergeten. “Dan maar zonder”: zei hij.

Het zicht was geweldig, zeker 10 meter. Er zouden wat duikobjecten liggen en vissoorten te bewonderen zijn. Maar dat viel tegen. Slechts 1 object viel op ; een reuze sepia tent van circa 4 meter hoog van wilgentakken hebben we gevonden. Het onderwaterleven was ook niet om over naar huis te schrijven. Hier en daar een kreeftje, slakken en wat schooltjes jongbroed. Maar misschien zijn wij zo langzamerhand te veel verwend. Toch als klap op de vuurpijl een kanjer van een Zeelt die zich snel uit de vinnen maakte. Na een goed half uurtje hadden we het gezien en waadden weer het strandje op.

Ik stelde voor nog een duik bij de Beldert te gaan maken. Konden we meteen vullen. We waren de eersten. Het gaat om 13.00 uur open. Sinds vorig jaar is er een kottertje tot zinken gebracht en dat wilden we wel zien. Het was een mooie duik. Veel objecten, baarzen, jonge snoekjes en scholen bliekvisjes.

Na de duik een drankje en broodje in de schaduw en weer naar huis en de caravan.

Als je er heen wil Slijk Ewijk toegang /parkeren € 6

De Beldert toegang en vullen € 8 .Controleer hier wel de openingstijden!

Op naar de volgende duikstek ergens in Nederland.

Duikverslag | Vinkeveen, Zandeiland 8

Vinkeveen 8 mei 2022

Met vaste hand stuurt de schipper de boot met 9 duikers aan boord van Zandeiland 4 naar Zandeiland 8. Niet echt een spannende overtocht door de matige wind en weinige golfslag. Wel een leuke overtocht. De schipper heeft zicht- en hoorbaar plezier in zijn werk. Met een aantal anekdotes pleziert hij ons tijdens de tocht. Hierbij bijgestaan door zijn jeugdige bootsman.

De boot nadert zandeiland 8. Langs de kant ligt een aantal plezierboten. Op het eiland is een aantal mensen druk bezig met dingen die nu eenmaal moeten gebeuren bij een dagje uit op en bij het water. Een aantal kinderen rennen spelend heen en weer. Hierbij luidkeels hun aanwezigheid kenbaar makend. In alles lijkt het erop dat er een mooie dag zit aan te komen.

De boot draait om het eiland heen. Een school aalscholvers vliegt over ons heen terwijl wij ons klaarmaken voor de duik. Intussen zet de schipper, met hulp van de bootsman, een 2-tal boeien uit en gaat de boot voor anker. Een plezierige stilte valt over ons neer als de motor wordt gestopt. In een briefing legt de schipper uit waar de diverse objecten liggen en in welke richting er zoal gezwommen kan worden. Na deze uitleg stelt Remko de buddyparen samen. Ik ga met Cor. Een voor een laten de mannen zich achterover van de reling in het water vallen. Na mij komt Cor en na een laatste check laten wij ons naar beneden zakken. Serieus helder water.

Door de breking van het zonlicht op het water ontstaat er een mooi schouwspel op de bodem. Om me heen zie ik een aantal buddyparen verschillende richtingen opgaan en het duurt niet lang voordat Cor en ik alleen overblijven. Af en toe geeft een in de verte oplichtende schijnwerper aan dat we toch niet alleen zijn. We zwemmen naar de praam. Intussen valt het mij op dat er heel weinig leven te zien is. Is zondagmorgen 10 uur misschien te vroeg? Bij de praam laat ik mij in het ruim zakken om te kijken of hier iets van leven te zien is. Helaas is het ook hier stil. Langzaam stijg ik op en kijk recht in de lens van de camera van Cor. Foto momentje. We laten de praam achter ons en zwemmen verder. Mooie veenblokken en veenwallen zorgen ervoor dat het een plezierduik is. Een mooi onderwaterlandschap. De manometer geeft aan dat we terug moeten naar de boot. Rustig aan zwemmen we terug, onderwijl nog wel genietend van het onder water zijn. Na ongeveer 50 minuten zijn we terug bij de boot en met wat hulp van de schipper klauteren we aan boord.

Zodra iedereen aan boord is wordt de motor gestart, de boeien binnengehaald en varen we terug naar zandeiland 4. Aan de geluiden te horen hebben we allemaal genoten van de duik. De een laat dat duidelijk horen, een ander zit stil na te genieten.

We zijn weer bij zandeiland 4. Een voor een stappen we van boord en bedanken de schipper en zijn bootsman hartelijk voor deze tocht. Naar de auto’s en omkleden. Nog even napraten en terug naar huis.

Remko, namens alle deelnemers. “Dank je wel voor het organiseren van deze activiteit. Zeker voor herhaling vatbaar.”

Henk