Noordzeeduiken | ‘Ja hoor! Gooi het anker maar!’

‘Ja hoor! Gooi het anker maar!’ klinkt uit de kombuis. Dit is het signaal dat Wolter geeft sein om het anker te gooien dat volgens de apparatuur vlakbij het wrak terecht moet komen. Op dat moment wordt het spannend, Remko en Erik springen van het schip en maken de lijnen vast aan het wrak de Swift. Met de overige bemanning kijken we over het water op zoek naar de gele ballon die boven moet komen drijven. ‘Daar is hij!’ wordt geroepen van het dek af. Wolter en Arjen die krijgt het druk, door de race van Max Verstappen zijn er weinig bekende aan boord en moeten de ‘oude rotte’ een tandje bijzetten. Wolter en Arjen gooien de haak richting het anker en de lijn wordt netjes langs de boot gemanoeuvreerd. Wolter geeft het sein om onze uitrusting om te doen en klaar te maken voor de duik.

Ik spring als eerste te water, zoals gewoonlijk staat Wolter bij de deur van het schip en geeft de laatste instructie. ‘Spring niet te ver van de boot he’ klinkt het dan. Mijn buddy komt kort na mij te water, langs de lijn naar beneden voel je stroming en zie je alleen je dieptemeter die afloopt. Elke 5 meter kijk ik even achterom en zie dat mijn buddy goed meekomt. Op 24 meter veranderd de lijn in een dunne gele lijn, dan weet je dat je bijna bij het wrak aangekomen bent. Het eerste dat opvalt is de gigantische hoeveelheid vis. Hele schollen met prachtig leven zwemmen in alle rust door het ruim heen. Dat is het moment waar je even alle dagelijkse drukte vergeet en kan genieten van het mooie leven onderwater. Je kan niet om de vele vislijnen heen met flinke klompen werplood. Mijn buddy heeft zijn mes al in zijn hand om de lijnen los te snijden van het wrak. Ik stop na 10 minuten al mijn zesde klomp lood in mijn zak. We volgen eerst ter verkenning de volglijn die over het wrak uit is gezet. We pakken het lood dat we onderweg tegenkomen en maken wat lijnen vrij die voor het ruim vast zit.

Aangekomen bij het beginpunt zie ik een duiker verwikkeld zitten in vislijn. Ik klop hem aan en draai zijn eerste trap en fles uit de lijnen, en maak de lijnen los bij zijn stap-jack. We hebben 4-6 meter zicht en de stroming is aanzienlijk sterker aan de stuurbord kant van het wrak. Dit maal gaan we langs de onderkant van het schip om daar te kijken naar leven in de ruimen. Als ik mijn lamp naar binnen schijn schieten er allerlei vissen weg van het licht, een enorme kreeft komt tevoorschijn en laat zich zien. Aan bakboord is er geen stroming en kan je even rustig kijken in de holtes van het schip. Daar zit een mooie Zee-donderpad. Ik ben helemaal enthousiast en sein naar mijn buddy. Deze is duidelijk niet onder de indruk van het wezen. Hij heeft dan ook al tig keer dit dier gezien. Na 4 rondjes om het wrak heen wordt de stroming dusdanig dat je tegen het wrak aan geduwd wordt. Je moet je letterlijk naar voren trekken aan de uitstekende delen van het schip. Dat is het moment om het sein te geven om via de ankerlijn weer richting schip te gaan. De weg omhoog zie je al snel het wrak verdwijnen in een blauw groene waas. Op 5 meter doen we een veiligheidsstop. Daar bedenkt ik mij dat Remko en Erik later het water in moeten om de lijnen weer op te ruimen. Gezien de stroming zal dat best nog een uitdaging worden.

Voldaan en onder de indruk van al het leven dat op het leven wrak aanwezig was werden we opgewacht aan de achterkant van het schip om met de lift uit het water gehaald te worden. Arjen was nog op het wrak toen Remko en Erik de lijn gingen ophalen. We zagen even later belletjes komen en zagen dat ook Arjen inmiddels een einde aan zijn duik maakte. Nadat de lijnen en alle touwen weer opgeruimd waren was er een goede stemming. We zijn het er allemaal over eens dat dit een prachtige duikstek was waar veel te zien was. Eén duiker heeft zelfs oog in oog gelegen met een zeehond. Deze kwam even het ruim in en kijken of profiteerde van het behoorlijke aanbod vis.
Op de terugweg ging de pan op het fornuis en worden bolletjes met saté geserveerd, een hertog-jan biertje in de hand, het zonnetje, en Arjen in zijn stoel in de neus van het schip. De inspanning en slechte nachtrust heeft Arjen te pakken. Wolter vaart terug in zijn half afgebroken stoel, waar Robert meer verhaal van weet.

Door René Janneman.

Duikverslag | Toolenburgerplas

Duikverslag 29 augustus 2021 Toolenburgerplas

Zaterdagmiddag 12:00 uur. Een ping van m’n telefoon trekt mijn aandacht. Een WhatsApp bericht. Het zicht in de Sloterplas bij Vork en Mes is slecht tot zeer slecht.

De clubduik wordt verplaatst naar de Toolenburgerplas.

Het motregent licht als ik mijn auto het parkeerterrein bij de Toolenburgerplas opdraai. Het is mijn eerste keer hier. Waar staan de andere mensen van de club, als zij er überhaupt al zijn. Ik besluit rond te rijden en zie al snel een aantal bekende gezichten. Peter, Cor, Arjan, Ron, en Robert steken begroetend hun hand op terwijl ik mijn auto parkeer tussen de reeds geparkeerde auto’s. Ik stap uit, loop naar de mannen en hoor de gesprekken aan over: duur hout, corona apps, vliegreizen enz..

Ondertussen is ook Peter (Dapp) gearriveerd. Robert besluit niet te gaan duiken, wenst ons een fijne duik en gaat weg. Ok, zes man over, drie buddyparen. Cor met Arjan, Peter (Dapp) met Ron, Peter met mijn persoon. De duikpakken gaan aan en we lopen naar het water. Vliezen aan, Brilletje op en onder water. Peter en ik gaan linksaf het duikgebied in. Gelijk bij het begin ligt een jonge snoek ons aan te staren. We gaan verder. Best wel veel stof onder water. Met moeite kunnen we het touw van het parcours volgen. Hele scholen met kleine baarsjes zwemmen ons voorbij. Iets verderop de grote baarzen. In het busje ontdekken we de meerval. Verscholen achter wat schroot en bijna niet in het zicht. Toch geen probleem voor Arendsoog Peter. Het water is hier een stuk helderder dan bij het begin. We zwemmen om het busje heen en gaan rustig terug naar de kant. Onderweg nog veel klein leven gezien. Na ruim een half uur onder water weer naar boven, vliezen uit en naar de auto.

Omkleden en nog even napraten. Peter en Ron, Arjan en Cor zijn ondertussen ook weer boven water. Even later wordt het tijd om huiswaarts te gaan. Een groet en tot morgen in het clubhuis.

Het motregent nog steeds als ik mijn auto het parkeerterrein afdraai.

Henk

19 september groots barbecuefeest op de club. Start 16:00 uur

Uw gastheer is Robert.

De muziek wordt verzorgd door DJ Ruud en de band “Sjust 4 de Fun”

MEEMAKEN EN D’R BIJ ZIJN

wrakduiken

Noordzeeduik met Duikteam Murene

Het is al weer een poosje geleden dat ik een stukje voor de website heb geschreven, maar nu ik met een biertje op de camping in Baars (bij Steenwijk) zit, kan het even. 13 juni was het zover dat de eerste Noordzee duik kon worden gemaakt. Wel rustig aan want om 3 uur zou de kentering zijn, dus Wolter zette het gaspedaal er niet op. Het zeetje was rustig en de duik tussen 2 en 3 uur ging gesmeerd.

Het werd zoals gewoonlijk de Breydon om er even in te komen. Alle duikers hadden er zin in en de buddy paren verspreidden zich over het wrak. Ikzelf was driftig op zoek naar een maaltje krab en mosselen maar dat wilde niet erg lukken. Ik vond wel een koppel rode ponen en een pracht van een blauwe kreeft, maar die heb ik lekker laten zitten waar hij zat.

Veel jonge rondvis dwarrelde langs en over mij heen. Het was een mooie eerste duik op zee. Gegevens: 24 meter diep, 45 minuten. De boot hield zich uitstekend na alle reparaties die gedurende de winter hebben plaatsgevonden.

Twee weken later, 4 juli,  was het weer raak en kon er weer gedoken worden op zee. Dit keer werd het de Hondsbosch. Ook dit werd weer een mooie duik. Na het duiken kwamen de enthousiaste verhalen los bij de soep. Helaas bleef het bij soep want door een kapotte drukregelaar vloog zowat de hele kombuis in de hens. De hamburgers moesten mee naar huis en in de vriezer. “Komt allemaal goed voor de volgende duik”, zei ik, niet wetende dat het al meteen het weekend daarop zou zijn.

11 juli was het weer raak, we konden weer op zee. Het gas aan boord was gemaakt dus we konden veilig uitvaren. Deze keer werd het de Swift of wat er van over was! Toch weer een leuke duik. Mijn loggevens zijn 21 meter en 59 minuten. Dit was voor mij een record duik. En voor de duidelijkheid het was veilig en niet in deco.

Voor zover het verslag van de eerste 3  Noordzee duiken. Ze waren alle drie niet erg helder. Met 3 meter zicht hebben we het wel gehad. Wolter bedankt voor je stuurmanskunst. Jammer dat je even niet zelf mee kan duiken maar dat zal zeker weer goed komen. Deelnemers aan deze 3 wrakken trips waren: Wolter (kaptein), Ruud Bloem (bootsman) Ik (kombuis) Ad, Erik S, Erik B, Wendy, Irene, Peter W, Robbert, Sidney, Wim A, Remco

Door Arjen Mantel

Zeeland | Hemelvaart

Hemelvaart in Zeeland.

Ook dit jaar geen traditioneel Murene Hemelvaart kamp in Zeeland. Wederom gooide Corona roet in het eten. Vier leden van Murene wilden toch proberen de sepia’s die elk jaar naar de delta zwemmen , te spotten. Peter Weeland, Ad Appelman, Cor en Elly van Es en Nanda en Arjen Mantel. Peter,Cor en Arjen waren woensdagmiddag al aangekomen op onze vaste stek, camping ‘t Hoge  Zand in Sirjansland. Woensdagmiddag werd er meteen een proefduik gemaakt in de Grevelingen bij Dreischor gemaal. Cor verzamelde een aardig maaltje mosselen. Dat leverde hem behoorlijk wat kritiek op van een aanwezige Belgische duiker. Wat deed die eigenlijk in Zeeland tijdens deze Corona tijd?

De volgende  morgen tegen 10 uur op naar de Zeelandbrug om sepia’s te scoren. Helaas het water was nog maar 12 graden en dat was voor de sepia’s nog te koud om aan het liefdesspel te beginnen. Het werd toch een mooie duik en het was trouwens niet druk bij de brug. De Belgen mochten officieel Zeeland niet in en de Nederlanders bleven lekker bij de kachel zitten.

Ad arriveerde en ook Peter Janneman kwam langs en dook 2 keer mee.  Bij de Oesterdam was het ook  rustig en ook daar helaas geen glimp van de zeekatten. Wel waren hier en daar eitjes van de pijlinktvissen op de riettentjes te zien. Vrijdag  kwamen  Henk en Martin richting Zeeland. Tussen de middag werden de mosselen van Cor soldaat gemaakt.

Er volgden de nodige duiken , Grevelingen en Oosterschelde en iedere keer qua weer hetzelfde, zon, regen,zon,regen.

De pakken wilden niet echt drogen maar we bleven volhouden. De gezamenlijke lunches en BBQ’s waren in ieder geval zeker geslaagd. Ondanks het koude weer was het gezellig en hebben we het heerlijke Brand bier dat door het bestuur beschikbaar was gesteld, goed laten smaken.

Volgend jaar hopelijk weer met een grote ploeg als we het Corona virus achter ons hebben gelaten.

Wij hebben in ieder geval veel plezier gehad.

Arjen Mantel

Twiske | Kure-Jan Strand

Duikverslag zondag 9 mei

Vanuit de verte is zachtjes de donder hoorbaar. De vochtige lucht hangt als een broeierige deken om ons heen. Het groen in de bomen zie je groeien, een merel geeft luidkeels blijk van haar aanwezigheid. Het Twiske zelf geniet van deze warme dag. Vanuit het niets verschijnt er een aantal fietsers om verderop weer in het niets te verdwijnen. Ouders met kinderen vermaken zich op de strandjes. Een hond rent hard achter een weggeworpen bal aan. In een wolk van opgestoven zand wordt de bal gevangen en blij en trots rent de hond terug naar zijn baas die hem uit dankbaarheid gelijk weer wegwerpt. Onvermoeibaar rent de hond er weer achteraan.

Op het parkeerterrein is een aantal mannen bezig zich om te kleden. Ad, Cor, Peter, Peter, Arjan, Martin en Henk. Murene clubduik 9 mei 2021. Kurejanstrand “Het Twiske”. Arjan gaat met de Peters, Ad gaat met Martin en ik ga met Cor.

Cor stelt voor om naar het 22 meter platform te gaan. Vandaaruit een gecontroleerde opstijging naar 5 meter, 3 minuten blijven hangen en weer afdalen naar beneden. Een mooie oefening voor de 2e ster opleiding. Vanaf de steiger gaan we het water in en ik zwem achter Cor aan richting het platform. Bij het platform is weinig zicht. Toch genoeg om de aanwijzingen van Cor op te volgen. We doen de opstijging, blijven 3 minuten hangen en dalen weer af. Oefening geslaagd. Via het touw zwemmen we naar de duikklok. Hoewel Cor op 1,5 meter bij mij vandaan zwemt heb ik moeite om hem te zien. Het vele stof zorgt ervoor dat ik nog heel vaag het schijnsel van zijn lamp zie. Gaandeweg wordt het zicht beter. Bij de duikklok worden we aangenaam verrast door 2 snoekbaarzen. 1 zweeft doodstil boven het platform. Perfect uitgetrimd. Cor benaderd hem tot een halve meter. De snoekbaars is niet echt onder de indruk en laat het gelaten toe. Nog even een bedorven luchtje scheppen in de klok en dan terug naar de kust. Rustig zwemmen we terug en lopen bij het strandje het water uit naar de auto’s. Een mooie duik gemaakt.

We besluiten op een biertje te halen op het terras van Wil. Blij verrast is zij om ons te zien. He, lekker weer eens een biertje op het terras. We laten het ons goed smaken.

Terwijl ik na het afrekenen naar huis rijd, klinkt uit de verte zachtjes het gerommel van de donder.

Henk Heijnen