Duikverslag | Noordzee, Slijk-Ewijk & Beldert

Het begin van de zomerduiken.

De eerste Noordzeeduik zit er voor mij alweer op , op woensdag 15-06-2022. Een door de weekse dag maar toch een volle boot voor Wolter. Ik moest er van mijn vakantieadres in Midden Limburg wel meer dan 200 km voor rijden maar de eerste zeeduik laat je niet zo maar lopen.

Aan boord waren Erik S., Erik B., Cor, Remko, Peter J., Theo, Wolter, Jimpte,  Hans V. en ik. Traditie getrouw op weg naar de Brighdon. Door het groot onderhoud aan de romp van de Murene vloog deze door het water en ging de reis veel te snel. Na zo’n 1 ½ uur hangen aan de wrakboei kon het duiken beginnen. Remko en Erik S. gingen vastmaken.

Ik dook met Cor. Het was wel een beetje teleurstellend zicht op het wrak. Bijna springtij maakte het ook niet al te comfortabel. Veel stroming dus. Cor was al snel uit het zicht verdwenen. De uitgezette gidslijn hield ons evenwel toch bij elkaar. Het was meer tasten en voelen dan ontspannen duiken. Maar het was toch wel weer een leuke dag op zee en op ons huiswrak.

De terugreis naar Limburg de volgende dag was minder leuk, ruim 3 uur rijden! Want hoe kan het anders, Nanda en ik zijn op zomertoer.

De eerste camping in Limburg ligt inmiddels achter ons en we staan inmiddels in Elst, vlak bij Nijmegen. Langs de waal zijn veel zandwinningen en plassen waar gedoken kan worden.

Door een berichtje op buddy gezocht meldde Peter Weeland zich. Hij kon 22 juni nog wel een duikje maken. Het zou een duik in de plas Slijk Ewijk worden. Ik was er nog nooit geweest dus een mooie gelegenheid daar eens te duiken. Tussen 10.00 en 10.30 zouden we elkaar daar treffen. 5 minuten na elkaar kwamen we daar aan. Het is een grote recreatieplas met een groot strand en avontureneiland. Het heeft wel wat weg van ’t Twiske en Toolenburgerplas.

Het zag er goed uit dus optuigen maar en pakken aan. Door de aangekondigde boeren protesten was Peter er niet zeker van of hij wel op tijd zou zijn. Door thuis te haasten was hij zijn onderpak vergeten. “Dan maar zonder”: zei hij.

Het zicht was geweldig, zeker 10 meter. Er zouden wat duikobjecten liggen en vissoorten te bewonderen zijn. Maar dat viel tegen. Slechts 1 object viel op ; een reuze sepia tent van circa 4 meter hoog van wilgentakken hebben we gevonden. Het onderwaterleven was ook niet om over naar huis te schrijven. Hier en daar een kreeftje, slakken en wat schooltjes jongbroed. Maar misschien zijn wij zo langzamerhand te veel verwend. Toch als klap op de vuurpijl een kanjer van een Zeelt die zich snel uit de vinnen maakte. Na een goed half uurtje hadden we het gezien en waadden weer het strandje op.

Ik stelde voor nog een duik bij de Beldert te gaan maken. Konden we meteen vullen. We waren de eersten. Het gaat om 13.00 uur open. Sinds vorig jaar is er een kottertje tot zinken gebracht en dat wilden we wel zien. Het was een mooie duik. Veel objecten, baarzen, jonge snoekjes en scholen bliekvisjes.

Na de duik een drankje en broodje in de schaduw en weer naar huis en de caravan.

Als je er heen wil Slijk Ewijk toegang /parkeren € 6

De Beldert toegang en vullen € 8 .Controleer hier wel de openingstijden!

Op naar de volgende duikstek ergens in Nederland.

Duikverslag | Paasduik 2022

Maandag 18 april 2022, de paasduik aan het Kure-Janstrand te Twiske, Den Ilp.

Omstreeks 10.00 uur verzamelen bij Duikstek Kure-Jan gelegen in het Twiske, Den Ilp. Aangekomen omstreeks 10.00 uur zag ik Arjen, Cor, Ad, Ron, Joey en Diana . Ik zag Robert en Hans met hun natte duikuitrusting de parkeer plaats oplopen. Rene en Ik waren aan de late kant dus we hebben snel onze set opgebouwd. Ik had Rieneke en Mae meegenomen als support voor de geplande paasduik wedstrijd.

Tijdens het opbouwen van de set kregen we de briefing van Robert en Hans. De briefing was als volgt: ” we hebben 12 geschilderde eieren met elk ei hun eigen nummer verstopt. Ieder nummer op het ei is ook meteen de hoeveelheid punten die je voor het ei krijgt. Zwem vanaf het bruggetje tussen de 260 en 280 graden uit. De meeste eieren liggen ondiep, er liggen ook een paar eieren dieper verstopt.” Robert voegde er nog wel aan toe dat hij sommige eieren op “arm” diepte in de bagger verstopt had.

Je was samen met je buddy een team, de teams waren als volgt: Arjen, Ron en Ad –  Cor en Joey – Rene en Peter.

Vanaf het bruggetje zijn we te water gegaan. We staken onze hoofden onder water en het werd meteen duidelijk dat het nog een hele opgave zou worden. We hadden een spectaculair zicht variërend van 30 tot 50 cm. We zwommen bijna direct tegen een grote snoekbaars aan, de snoekbaars had duidelijk ook last van het troebele water want de vis zwom met grote snelheid van ons weg. Na een kleine 10 minuten gezwommen te hebben, en niet dieper zijn geweest dan 3 meter diepte zijn we even wezen kijken waar we waren.

Boven water vroeg Rene of ik wilde navigeren in het troebele water. Dat vond ik prima maar dan had ik wel als voorwaarde dat hij niet langer mn console zou vast houden als buddylijn. Mijn kompas zit namelijk in m’n console. We hebben nog een kleine 10 minuten gezwommen en hadden tot nu toe enkel nog maar een golfbal gevonden, deze toch maar meegenomen met de hoop op bonuspunten. Toen we de afdaling konden gaan inzetten omdat het dieper werd, trok het zicht onder de 6 meter helemaal open. Hier hadden we zeker 15 meter zicht, boven ons zagen we de thermocline met een grote bruine wolk boven ons hangen. Dit hebben we al vaker meegemaakt in het Twiske maar het blijft een bijzondere gewaarwording om te zien.

Met het goede zicht zagen we bijna direct een paasei liggen. Na het ei gepakt te hebben zagen we dat hier het nummer 12 op stond. Er van uitgaande dat dit het laatste ei was hebben we besloten terug te gaan naar de Instapplek. Om bij de instapplaats te komen moesten we weer door het ondiepe troebele water heen zwemmen. Bij de Instapplaats aangekomen zagen we Robert en Hans staan. We hoorden ze zeggen dat Arjen en Ron al uit het water waren en dat ze 1 ei hadden gevonden. Dit wetende hebben we besloten om nog even verder te zoeken voor de instapplaats. Al snel had Rene nog een ei te pakken.

Nu de duik beëindigd, met 2 paaseieren en een paasgolfbal hadden we goeie hoop de wedstrijd te winnen. Toen we op de kant waren geklommen zagen we ook Cor, Joey en Ad uit het water komen. Ik hoorde Joey zeggen dat hij een ei had gevonden maar dat hij uit z’n handen was geglipt en dat hij door het slechte zicht het ei niet meer kon vinden. Ik hoorde Cor zeggen dat hij een kapot ei had gevonden en dat hij hem daardoor niet kon meenemen en Ad vertelde geen ei gevonden te hebben.

Op de parkeerplaats aangekomen hebben we ons omgekleed en onze spullen opgeruimd ondertussen had Hans een tafel neergezet en iedereen voorzien een kop koffie. Na de kop koffie hebben we onze weg vervolgd naar het clubhuis waar de paasbrunch was. Omstreeks 12.00 uur waren we aangekomen bij het clubhuis. Hier werden nog snel een groot aantal grote chocolade eieren verstopt voor de kinderen die ook kwamen eten.

De aanwezige voor de bruch waren: Theo, Wolter, Carla, Arjen, Nanda, Cor, Ellie, Francisca, Ruud,Robert, Hans, Diana, Rene, Ineke, Lincoln, Quinten, Jake, Peter, Rieneke, Mae.

We hebben na de prijs uitreiking van de paasduik, heerlijk buiten in het zonnetje gegeten. Lincoln en Quinten hadden alle chocolade eieren gevonden. De bruch was erg lekker en super geregeld!

Alles bij elkaar was het een geslaagde dag.

Robert, Hans, Diana, Arjen, Nanda en club

Murene bedankt voor deze mooie dag.

Duikverslag | Siegelpolderplas

20 maart 2022

“Nog even mannen” Brulde de sergeant. Even verderop staat de cadi-wagen.

(Cadi staat voor cantine dienst). Daar kunnen we rust nemen, wat eten en drinken en weer verder. Het peloton, waar ik deel van uitmaakte, probeerde het straffe marstempo vol te houden om zo snel mogelijk bij de cadi-wagen te zijn. “Eindelijk even rust” dachten we na 30 kilometer marstempo met volle bepakking. We konden de bak en braadlucht uit de wagen bijna ruiken. Nog een bocht en dan…. Tussen ons en de cadi-wagen lag een kanaal van 25 meter breed. Wat een gruwelijke afknapper. De brug naar de overkant van het kanaal lag 6 kilometer verderop. Dit betekent nog 12 kilometer lopen tot de wagen. Na alles en iedereen te hebben vervloekt die ons dit heeft geflikt, zetten we ons in beweging voor de volgende helse kilometers. Dienstplicht in Nederland. Lichting 73/4

Hieraan moest ik vanmorgen denken toen ik van het parkeerterrein bij de Spiegelplas naar de duiksteiger liep, met volle bepakking. Het bruggetje over, het pad volgen. Ergens halverwege staat een geel bord. Je denkt dat je er bent maar nee, er staat een pijl op richting duiksteiger. Nog 200 meter.

Op de steiger staat een aantal zwemmers in zwembroek en/of badpak. Met een hoop kabaal springen zij van de duiksteiger in het water van 6 graden. Het zal wel gezond zijn, maar ik zie de lol er niet van in. Ik denk dat een middagje “Kippen-Witten” leuker is.

Cor zit klaar op de steiger. Remko, Peter Weeland, Peter Janneman en ik zijn klaar voor onder water. Ik ga met Cor. Het kabaal van de zwemmers verstomd als we onder water verdwijnen. Het uitloden met mijn droogpak vorige week met Ad werpt zijn vruchten af. Lekker uitgetrimd kan ik genieten van de duik. Rustig zwemmen Cor en ik ruim een half uur langs de bodem van de spiegelplas. Goed zicht, maar helaas weinig leven gezien. We komen weer terug bij de steiger. De zwemmers zijn niet meer te zien of te horen. Lekker rustig. Cor en ik hijsen ons om hoog langs het trappetje en beginnen terug te lopen naar de parkeerplaats.

In mijn achterhoofd hoor ik de sergeant weer bulderen. “Kom op mietjes, tempo!”

Hoe zal het met hem zijn? Misschien is hij wel trainer bij een cursus Kippen-Witten.

Henk

Noordzeeduiken | ‘Ja hoor! Gooi het anker maar!’

‘Ja hoor! Gooi het anker maar!’ klinkt uit de kombuis. Dit is het signaal dat Wolter geeft sein om het anker te gooien dat volgens de apparatuur vlakbij het wrak terecht moet komen. Op dat moment wordt het spannend, Remko en Erik springen van het schip en maken de lijnen vast aan het wrak de Swift. Met de overige bemanning kijken we over het water op zoek naar de gele ballon die boven moet komen drijven. ‘Daar is hij!’ wordt geroepen van het dek af. Wolter en Arjen die krijgt het druk, door de race van Max Verstappen zijn er weinig bekende aan boord en moeten de ‘oude rotte’ een tandje bijzetten. Wolter en Arjen gooien de haak richting het anker en de lijn wordt netjes langs de boot gemanoeuvreerd. Wolter geeft het sein om onze uitrusting om te doen en klaar te maken voor de duik.

Ik spring als eerste te water, zoals gewoonlijk staat Wolter bij de deur van het schip en geeft de laatste instructie. ‘Spring niet te ver van de boot he’ klinkt het dan. Mijn buddy komt kort na mij te water, langs de lijn naar beneden voel je stroming en zie je alleen je dieptemeter die afloopt. Elke 5 meter kijk ik even achterom en zie dat mijn buddy goed meekomt. Op 24 meter veranderd de lijn in een dunne gele lijn, dan weet je dat je bijna bij het wrak aangekomen bent. Het eerste dat opvalt is de gigantische hoeveelheid vis. Hele schollen met prachtig leven zwemmen in alle rust door het ruim heen. Dat is het moment waar je even alle dagelijkse drukte vergeet en kan genieten van het mooie leven onderwater. Je kan niet om de vele vislijnen heen met flinke klompen werplood. Mijn buddy heeft zijn mes al in zijn hand om de lijnen los te snijden van het wrak. Ik stop na 10 minuten al mijn zesde klomp lood in mijn zak. We volgen eerst ter verkenning de volglijn die over het wrak uit is gezet. We pakken het lood dat we onderweg tegenkomen en maken wat lijnen vrij die voor het ruim vast zit.

Aangekomen bij het beginpunt zie ik een duiker verwikkeld zitten in vislijn. Ik klop hem aan en draai zijn eerste trap en fles uit de lijnen, en maak de lijnen los bij zijn stap-jack. We hebben 4-6 meter zicht en de stroming is aanzienlijk sterker aan de stuurbord kant van het wrak. Dit maal gaan we langs de onderkant van het schip om daar te kijken naar leven in de ruimen. Als ik mijn lamp naar binnen schijn schieten er allerlei vissen weg van het licht, een enorme kreeft komt tevoorschijn en laat zich zien. Aan bakboord is er geen stroming en kan je even rustig kijken in de holtes van het schip. Daar zit een mooie Zee-donderpad. Ik ben helemaal enthousiast en sein naar mijn buddy. Deze is duidelijk niet onder de indruk van het wezen. Hij heeft dan ook al tig keer dit dier gezien. Na 4 rondjes om het wrak heen wordt de stroming dusdanig dat je tegen het wrak aan geduwd wordt. Je moet je letterlijk naar voren trekken aan de uitstekende delen van het schip. Dat is het moment om het sein te geven om via de ankerlijn weer richting schip te gaan. De weg omhoog zie je al snel het wrak verdwijnen in een blauw groene waas. Op 5 meter doen we een veiligheidsstop. Daar bedenkt ik mij dat Remko en Erik later het water in moeten om de lijnen weer op te ruimen. Gezien de stroming zal dat best nog een uitdaging worden.

Voldaan en onder de indruk van al het leven dat op het leven wrak aanwezig was werden we opgewacht aan de achterkant van het schip om met de lift uit het water gehaald te worden. Arjen was nog op het wrak toen Remko en Erik de lijn gingen ophalen. We zagen even later belletjes komen en zagen dat ook Arjen inmiddels een einde aan zijn duik maakte. Nadat de lijnen en alle touwen weer opgeruimd waren was er een goede stemming. We zijn het er allemaal over eens dat dit een prachtige duikstek was waar veel te zien was. Eén duiker heeft zelfs oog in oog gelegen met een zeehond. Deze kwam even het ruim in en kijken of profiteerde van het behoorlijke aanbod vis.
Op de terugweg ging de pan op het fornuis en worden bolletjes met saté geserveerd, een hertog-jan biertje in de hand, het zonnetje, en Arjen in zijn stoel in de neus van het schip. De inspanning en slechte nachtrust heeft Arjen te pakken. Wolter vaart terug in zijn half afgebroken stoel, waar Robert meer verhaal van weet.

Door René Janneman.

Sloterplas

Buitenwaterduik | Sloterplas | Ganzeneiland

Zondag 1 december

Eerst even langs Vinkeveen gereden om te kijken naar Remko de Jong en Wim Aafjes die een diepe duik gingen maken volledig uitgerust met dubbel 12 liter en een stage bottle met 50% decogas. Het was een zeer kleine wereld die ochtend na zo’n 50 minuten komen ze weer boven eventjes een praatje hoe het ging en toen naar de club.

Daar was alleen Peter Weeland iedereen had zich inmiddels afgemeld voor de clubduik. Peter wilde nog wel naar het twiske gaan maar ik ging liever naar het ganzeneiland.  We besloten de duik niet door te laten gaan onderweg naar huis belde Wim Aafjes nog op die stond bij ganzeneiland. Ik pakte meteen de afslag voor een duik.

Ganzeneiland het werd een heerlijke duik na het warme water in costa rica weer lekker 8°c glashelder water 40 minuten max diepte 15 meter kortom een fijne duik bedankt Wim!