haarlemmermeersebos

Duikverslag | haarlemmermeerse Bos | Vork & Mes

17 maart 2019

Met een bulderend lawaai vliegt de opstijgende boeiing vlak over mij heen. Even
vraag ik mij af waar hij naartoe vliegt. Een bus en trein geeft deze informatie meestal
wel aan de voor- of zijkant. Als een steeds kleiner wordende stip verdwijnt het
vliegtuig in de ruimte. Ik ben onderweg naar de duikplek in het Haarlemmermeerse
Bos. Een weifelend zonnetje probeert door het wolkendek heen te breken. Zodra dit
even lukt ziet het er gelijk plezieriger uit. Zou het het voorjaar toch nog lukken om uit
te breken?

Een groep zwemmers zwemt met felrode boeien in het meer. Met een dieprood lijf
veroorzaakt door het koude water klauteren zij na verloop van tijd uit het water.
Ondertussen zijn Wolter, Hans, Cor, Martin en ik zich aan het omkleden. Ad blijft als
sleutelbewaarder achter bij de auto’s. Wolter koppelt mij aan Hans, met de opdracht
om trimoefeningen te doen. Martin wordt aan Cor gekoppeld met dezelfde opdracht.
Wolter gaat een en ander vanaf afstand bekijken.

Een vader bekijkt samen met zijn zoontje het tafereel van het moment dat ik in het
water ga. Kan best nog wel een leuk moment aan hun eettafel opleveren.
Stoer laat ik mij vanaf het stuk rots het water inglijden. Eenmaal van de rots af verlies
ik mijn evenwicht, verdwijn zonder automaat in het water, heb nog geen lucht in mijn
vest geblazen, verlies mijn rechter flipper en kom hoestend weer boven. Kortom,
alles onder controle. Ad repareert de flipper en samen met Hans starten we met de
duik. Het begin gaat erg onrustig. Ik heb moeite om stabiel in het water te zweven.
Na enige tijd naar de oppervlakte waar Hans mij een aantal tips en trucks geeft. Met
deze informatie gaat het trimmen gelijk een stuk beter. Wel opvallend dat geen
enkele vis zich laat zien. Ik krijg alle ruimte om te oefenen zonder toeschouwers.
Na een poos weer terug naar de oever en terug naar de auto’s. Cor, Martin en Wolter
waren al terug en aangekleed. Met op de achtergrond het geronk van oefenende
motoren kleed ik mij weer om. Het doorgebroken zonnetje maakt dat het met de kou
best wel meevalt.

Biertje bij de drie Zwanen? Tuurlijk, doen we. Achter elkaar aan rijden we naar Den
Ilp. In het café wordt op een duidelijke manier zichtbaar gemaakt hoe de
verhoudingen liggen. De instructeurs krijgen een mooi groot “De Koning” bierglas.
Martin en ik moeten het met een kinderglaasje doen. Ach, onze tijd komt nog wel.
Terwijl AZ 1-0 scoort tegen Ajax stap ik maar eens op. Weer een fijne duikdag achter
de rug. Tijdens de terugreis voel ik een warm straaltje water uit mijn oor lopen.

Buitenwaterduik | Zandeiland 4 | Vinkeveen

Duikverslag 10 maart Zandeiland Vinkeveen

Met de laatste stuiptrekkingen laat de winter weten dat zij het land nog niet uit is. Regen, hagel,
natte sneeuw en veel wind maken het erbuiten niet plezieriger op. Met een sprankje hoop op een
afmelding houd ik de WhatsApp groep in de gaten. Een kort ja van Ad maakt echter duidelijk dat er
gedoken gaat worden. (Slik). In de App lees ik dat Marco en Jim ook afreizen naar Vinkeveen.
Co de Oranje heeft ook interesse, maar die is toch geen lid?

Martin meldt zich bij mij thuis in Krommenie en samen rijden wij naar Vinkeveen. De ruitenwissers
kunnen de hoeveelheid water op de voorruit nauwelijks verwerken. Tijdens de rit op de A9 hebben
we 5 droge momenten gehad. 1x de Wijkertunnel en 4 x een viaduct. Het regent nog steeds als we
op het Zandeiland in Vinkeveen aankomen.

Een aantal duikers is al onder water geweest. Aan de gezichten is te zien dat een en ander niet echt
meevalt. “Ik moet nog” Martin en ik besluiten om ons om te kleden in de kleedruimte. Hierin zijn we
redelijk beschut tegen de regen. De aanwakkerende wind maakt steeds hogere golven op het water.
Is het Co de Oranje toch gelukt om stiekem mee te komen?

Martin meldt zich bij Ad en ik bij Wolter. Na de nodige checks te water en meteen naar de bodem.
He, ik krijg een golf water in mijn mond. Door zo snel mogelijk uit de regen en harde wind weg te
komen was ik vergeten om de automaat in mijn mond te stoppen. Niet handig. Dit snel opgelost en
samen met Wolter naar de bodem. Rust! Met Wolter aan mijn linkerzij gaan we op weg. De bekende
route naar de ketting, platvorm, bus, bootje en verder. Heerlijk om te zien met welk een rust Wolter
naast me zwemt. Dit geeft mij ook een bepaalde rust. Het trimmen gaat redelijk goed. 1 x druk ik bij
het afblazen op de verkeerde knop van de inflator. Als een dobber ga ik omhoog. Wolter blijft achter
in de diepte. Nou rustig terug naar beneden en verder. Ergens verschijnen er 2 schimmen vanuit de
duisternis. Martin en Ad. Met hen schijnt het ook lekker te gaan en zwemmend verdwijnen zij weer
in de duisternis. Na ongeveer een half uur zit de duik erop. Met z’n vieren arriveren we bijna
gelijktijdig bij het trapje om uit het water te klimmen. De harde wind maakt het niet eenvoudig.

Teruglopend van het water naar de kleedruimte vraag ik mij af of ik bij een 1 e * opleiding van Murene
zit of bij een opleiding van het Corps Commando’s.

Als de droge en warme kleren weer aan zijn ziet alles er meteen weer anders uit. Martin en ik kijken
terug op een weer een plezierige duik in Vinkeveen. Met de autoverwarming op vol rijden we terug
naar Krommenie.

Het regent nog steeds.

Buitenwaterduik | ‘t Twiske | Kure Jan Strand

3 maart 2019 (verslag van Henk Heijnen)

De regen geselt de ramen van de auto. Een waas, veroorzaakt door de rijdende
auto’s, hangt als een deken over de weg. Wolkenpartijen jagen door het luchtruim.
Voortgestuwd door een straffe zuidwestenwind. In de verte doemt het Twiske op.
Een door de weersomstandigheden bijna verlaten gebied. Met tegenzin wordt het
zijraam geopend om bij de slagboom een parkeerkaart te trekken. Alleen de
slagboom lijkt er zin in te hebben. Fier richt hij zich op en geeft doorgang.
In het Twiske is toch wel activiteit. Hardlopers rennen in felgekleurde kleding richting
het eindpunt. De stewards houden, met hun hoofd diep weggedoken in de kraag, een
en ander serieus in de gaten. Een aantal auto’s komen aan bij de duikplaats. Gaan
er, met deze weersomstandigheden, duikers te water?

Even lijkt het niet te gebeuren. Onder de achterklep van een van de campers wordt druk overlegt. Snel
valt de beslissing om te duiken. Een blik op het onstuimige water geeft toch nog een
lichte twijfel. “Kom op, we gaan” klinkt het resoluut. De duikpakken worden
aangetrokken.

De buddyparen worden gevormd. Ad en Martin, Wolter en Henk, Remko en Arjen.
In een flinke tegenwind lopen de mannen naar de steiger. Daar aangekomen blijkt
het lastig om de spullen bij elkaar te houden. De wind heeft vrij spel op alle losse
materialen. Het kan verbeelding zijn, maar het lijkt wel of de golven steeds hoger
worden. Alsof ze willen zeggen, “kom maar op”. Ok, doen we.

Eenmaal onder water keert de rust weer. Wel serieus troebel het water. In het
ondiepe merk je dat het water door de wind wordt opgestuwd. Wolter en Henk
zwemmen een poos in het water afwisselend diep en ondiep. Na ongeveer 20
minuten wordt besloten te stoppen. Zachtjesaan neemt toch de kou bezit van je
lichaam. Bij de steiger laat het water met tegenzin de mannen gaan. Wind, gladde
stenen en bagger maken het moeilijk om te ontsnappen. Het lukt uiteindelijk toch om
met allen op de steiger te komen. Voor de wind teruglopen naar de auto’s en
omkleden.

De boomtoppen buigen door de wind kreunend door, alsof zij een ereboog willen
vormen voor de zes dapperen. De auto’s worden gestart en het twiske wordt
verlaten. De slagboom laat zich weer van zijn beste kant zien en richt zich voor
€ 3,50 fier op.

Het regent nog steeds als de groep aankomt bij café “De drie Zwanen”. Hier wordt
onder het genot van een drankje en een aangeboden portie bitterballen deze toch
fijne duikdag afgesloten.

Duikverslag 1* in opleiding | ‘t Twiske | Kure Jan Strand

Duikverslag 24 februari 2019 – door Henk Heijnen 1* in opleiding

Rustig baadt het Twiske in de warme stralen van de zon. Aan alles merk je dat het voorjaar eraan zit te komen. Een tweetal wandelaars loopt gearmd over het pad. Met gedempte stem praten zij met elkaar. Zachtjes, om de stilte niet te doorbreken. Verderop is een aantal honden bezig met kwispelende staart om elkaar de stok af te pakken. Geen idee welk van de honden heeft gewonnen. Het schreeuwende baasje in ieder geval niet. Vanuit de verte komt een aantal auto’s aangereden. He, er staat hier wat te gebeuren. De auto’s worden geparkeerd en een aantal mannen en vrouwen stappen uit. Duikteam Murene. Wolter, Ad, Marco, Arjen en Nanda, Martin en Ellen en Henk en Willy. De laatste hebben ook de hond Luna mee. Groot is de verassing als Niels zich meldt. Met een vreugdekreet wordt hij en zijn gezin begroet. Vanuit de verte klink een aanzwellend motorgeluid dat snel naderbij komt. Robbert op zijn Honda Trans Alp. Best een gezellige club bij elkaar. Vanuit Zaandam klinkt er paniek. Abboud kan niet in het clubhuis en heeft dus geen fles. Jammer, maar volgende week weer een kans. De mannen gaan zich klaar maken voor onder water. De buddyparen worden gevormd. Ad en Martin, Wolter en Henk, Arjen en Marco.

Zes mannen zwoegen zich een weg naar de steiger, gevolgd door de mensen die het deze zondag droog gaan houden. Na de nodige routines gaan de mannen in het water. Rustig van het ondiepe naar het diepere gedeelte. Wolter en Henk zwemmen zij aan zij het Twiske in. Vanaf een afstand bekijkt een snoek dit tafereel. “Wat is dit nu weer?” schijnt hij te denken. Wolter en Henk zwemmen er rustig naar toe. De snoek blijft echter liggen waar hij ligt. “Ik woon hier en jullie zijn te gast!” Ok, rustig, we gaan weer. Beide mannen vervolgen hun weg onder water. Oefening gecontroleerd opstijgen en afdalen doen? Stelt Wolter voor. Ok zegt Henk. Opstijgen gaat redelijk goed. Afdalen iets minder gecontroleerd. Henk heeft een kantelmoment. Zijn benen zakken langzamer dan zijn bovenlichaam. “Blijven oefenen” is het advies.

Tijd om terug te keren. Door de schittering van het gebroken zonlicht in het water zwemmen Wolter en Henk terug naar de steiger. Na enige moeite klimmen zij uit het water op de steiger. Ad, Martin, Marco en Arjen zijn ondertussen ook weer boven water. De voettocht naar de auto’s wordt gestart. Duikteam Murene kleedt zich weer om. Na de nodige sterke verhalen worden de auto’s gestart en wordt het Twiske verlaten. Glimlachend laat de voorjaarszon zich van zijn beste kant zien. He, gezellig was dit. Hopelijk zijn zij er volgende week weer.

Henk Heijnen

Buitenwaterduik | ‘t Twiske | Kure Jan Strand

Clubduik 24 februari.

De meesten gingen rechtst reeks naar het Twiske. Toen wij er aan kwamen waren Wolter en Ad er al. En grote verrassing Niels, Tanya en Franka waren er ook . Het was goed Niels weer te zien. Hij genoot ook van het hele gedoe dat het aantrekken van alle duikspullen met zich mee brengt. Marco, Martin en Henk kwamen ook. De laatste 2 hadden de echtgenotes en 1 hond meegenomen wat een mooi filmpje heeft opgeleverd.

Het was heerlijk weer en het water was ongelooflijk helder. De buddyparen waren er klaar voor. Iedereen ging een andere kant op. Bij het platform waren allemaal nieuwe wilgentakken  geplaatst. Er werden flink veel snoeken gespot. Arjen heeft er nog één wakker geschud die lag te slapen.

Ik heb een rondje gelopen met Niels, Tanya en Franka. Niels vertelde dat hij gewoon een deel van de afgelopen tijd kwijt is. Het was december en opeens was het half februari en zit ik in Heliomare. Zijn humor heeft hij in ieder geval nog wel. “Ach ” zei hij, ” ik was altijd al verward en dat is nu een beetje erger”. Toen we weer bij de auto’s waren kwam Robbert nog even een kijkje nemen op de motor.

Na zo’n 25 minuten kwam iedereen weer terug. Ad had een watertemperatuur van 11 graden, de rest had gewoon 5 graden. Gevalletje nakijken dus!