Haarlemmermeersebos Snoek

Duikverslag | Haarlemmermeersebos

6 oktober 2019.

De dag is vandaag zo druilerig dat er maar vier duiker aan de waterkant staan. Maar echt letterlijk vier duikers wat er waren ook geen andere duikers dan die van Murene. Zelfs de koudwaterzwemmers zijn thuis gebleven. Die zijn er anders altijd.

Wolter, Cor, Abboed, Marco en ik bouwen de setjes op om zo snel mogelijk het water in te gaan. Daar zijn de omstandigheden altijd beter vergeleken met dit herfstweer.

Na het checken van de duikgids app had ik geen hoge verwachtingen van het zicht. Het laatste bericht was van 15 september met als zicht een meter. Aan de kant ziet het er best oké uit. Ik zwem samen met Abboed richting het restaurant ‘Vork & Mes’. Hoe dieper we komen hoe bonkende het wordt. Onder het restaurant is het pikkedonker. Toch zien we hier een grote snoek. Onder de 8 meter is het zicht niet om over naar huis te schrijven. Toch schrijf ik het hier wel. Boven de 8 meter varieert het tussen 3 en 5 meter.

Vanaf het restaurant wil ik naar het zeilbootje ook al verwacht ik niet dat ik het zal vinden. Onder weg naar het bootje zien we een paar grote palingen. Dit is eigenlijk wel typerend voor deze locatie. Op ander plekken zie je alleen met nachtduiken paling. Plots doemt het zeilbootje op. Toch gevonden! Het bootje zit vol met kleine Baarsjes. Hopelijk zien we deze volgend jaar iets groter terug.

Ondanks het slecht weer hebben we een heerlijk duikje gemaakt.

noordzeeduiken

Noordzeeduik op het wrak “De Telegraaf”

Zondag 22 september 2019 – Er was goed weer voorspeld, het beloofde een mooie dag te worden om weer te duiken op de Noordzee. Met z’n zessen stapten wij aan boord in IJmuiden om samen met de anderen door de sluizen te varen.

Aangekomen bij het wrak De Telegraaf was de zee wat onrustig en werd besloten de boot niet vast te leggen. Ad en Erik S. gingen te water om de lijnen uit te leggen en al snel konden wij ook te water. Wim was mijn buddy vandaag. Samen afgedaald, de bodem kwam in zicht en daarna doemde ook het wrak op. Even op adem komen van het afdalen en toen kon onze duik echt beginnen.

Een hoop vissen, zeesterren en krabben gezien. Na ongeveer 30 minuten was het voor mij tijd om de duik te beëindigen en begonnen Wim en ik rustig aan de opstijging via de lijn.

Helaas verloor ik mijn drijfvermogen tijdens de opstijging en belandde ik ondersteboven in het water. Geprobeerd het lucht uit de voeten van mijn droogpak te krijgen, maar tevergeefs. De rest van de opstijging verliep op de kop. Met mijn vinnen flapperend aan de oppervlakte slaagde ik erin om mezelf weer rechtop in het water te krijgen en het ‘oké’ teken te geven aan de mensen op de boot.

Eenmaal aan boord was het tijd om de setjes weer af te bouwen en te genieten van een mok erwtensoep met een broodje. En met trots kon ik vertellen dat ik na deze duik officieel mijn NOB wrakduikcursus heb afgerond. De eerste vier Noordzeeduiken voor de cursus zitten erop, en hopelijk nog vele mooie duiken te gaan!

Door Lotte Ruiter

Klik hier voor de foto’s, door Hans Spierenburg

twiske kure jan

Duikverslag | ‘t Twiske

Flarden muziek worden door de wind meegenomen over het Twiske. De afstand en de ontbrekende niet door de wind meegenomen muziek maakt het onmogelijk om te bepalen welke muziek er te horen is. Het “Lente Kabinet Festival 2019” is in volle gang.

Achter mij komt een groep hardlopers uit het bos tevoorschijn. Hun felgekleurde outfit huilt tegen elkaar aan. Rustig keuvelende wandelaars worden gedwongen opzij te gaan doordat de snelheid van de hardlopers 2 tot hooguit 3 km per uur hoger ligt. Als ware marathonkampioenen denderen zij door. Hun blik gericht naar de verte. Hopend dat de overwinningskrans klaar hangt.

Vandaag een clubduik in Het Twiske. Ab, Marco, Peter, Cor, Aboud, Henk en Martin melden zich op het parkeerterrein. Terwijl de wind aanwakkert vormt Ad de buddy paren. Cor, Martin. Marco, Henk. Peter, Aboud en Ad als supervisor achter de groep aan. De duikpakken worden aangetrokken en de voetreis naar de steiger kan beginnen. Tijdens het aantrekken van de flippers e.d. bemerken wij dat het water er niet echt helder uitziet. Toch maar naar beneden en hopen dat het verderop helderder wordt. Met Marco zwem ik naar het touw om zo richting platform te gaan. Het begin was erg stoffig. Met moeite kon ik in de buurt van Marco blijven. Gelukkig werd het verderop redelijk helder. Helaas, eenmaal bij het touw aangekomen nam de helderheid weer snel af. Regelmatig zag ik af en toe alleen het licht van Marco’s lamp. Het maakte mij onzeker. Doordat ik mij niet op de bodem kon concentreren begon ik ongecontroleerd te stijgen en dalen. Toch een stuk ervaring die ik nog mis.

Marco kreeg dit in de gaten en last een rustmoment in. Even acclimatiseren. Nou, daar hang ik dan op 12 meter onder water. Vreemd genoeg voelde het goed. Even rust. Zo nu rustig langs het touw terug naar de kust. Onderweg komen we Peter en Aboud tegen. He, gezellig.

Met de, door de nog meer aangewakkerde wind, aangevoerde muziekflarden lopen we terug naar de parkeerplaats. Marco geeft mij nog een aantal tips en tricks mee. Fijn, gaat best goed komen. Terwijl het Lente Kabinet festival de registers nog even opentrekt, drinken wij nog een biertje bij “De Drie Zwanen”

Door Henk Heijnen

Buitenwaterduik | ‘t Twiske | Kure Jan Strand

12 mei 2019

Een vlinder landt naast mij in het gras. Heel voorzichtig probeer ik hem in de holte van mijn samengevouwen handen te vangen. Helaas voor mij denkt de vlinder hier heel anders over. Hij vliegt op. Hoger en hoger, tot hij wordt opgeslokt door een streep zonlicht dat zich door het bladerdak van de bomen boort.

Wat een tegenstelling:

Een vlinder, vederlicht omhoog zwevend naar de boomtoppen. Een duiker, met 12 kilo lood, superzwaar omlaag zakkend naar de bodem. Ach, zomaar een overpeinzing van mij terwijl ik zit te wachten op de rest van het duikteam.

Een camper rijdt het parkeerterrein op, Wolter. Hierna volgen de auto’s van Michel, Peter, Aboud en Ad. Martin is al voor mij gearriveerd. Clubduik in het Twiske.

Voor mij de eerste keer als 1 e ster. Geen oefeningen, maar een plezierduik. Waarbij ik natuurlijk moet zeggen dat ik het opleidingsduiken ook als zeer plezierig heb ervaren. Maar, misschien toch net even anders. Wolter pijnigt zich het hoofd over de te vormen buddyparen. Keuzes maken. Martin en Ad, Michel Peter en Aboud, Wolter en Henk. Wolter en Henk niet als instructeur/leerling, maar als 2 buddy’s.

Een snoek bekijkt vanaf een afstand hoe wij met z’n allen onder water gaan. Misschien verbeeld ik het mij, maar straalt zijn blik iets van hooghartigheid uit? Als wij onder water zijn zwemt hij weg op een manier van, “nou, het zal wel” Ach, we zijn in zijn habitat en zullen ons als zijn gast gedragen.

Het licht van de schijnwerper reikt niet ver. Het bodemstof geeft zoveel dichtheid dat ik een overeenkomst zie met zwarte gaten in het heelal. Al het licht verdwijnt erin. Dan, plotseling er doorheen. Het door het water gebroken zonlicht geeft een machtig schouwspel op de bodem. Genietend zwemmen we samen door.

De manometer geeft keihard aan dat we terug moeten. Genoeg lucht voor de terugweg dus rustig langs de bodem en de steenmassa langs de oever terug naar de steiger. Geen enkele vis laat zich zien. Zeker jaloers op onze uitstekende zwemcapaciteit. Nou, het zou wat.

In de, door de tijd verplaatste, streep zonlicht verzorgt lichtjes glimlachend een vlinder haar vleugels.

Henk Heijnen

Duikverslag | Zandeiland 4 | Vinkeveen

Zondag 7 april 2019 Zandeiland 4 Vinkeveen


Met een metalen klik valt het muntstuk in de muntproever. Even later stroomt met een sissend geluid zuurstof de fles in. 2 muntstukken verder geeft de naald van de manometer trillend 200 bar aan. Het hendeltje wordt op vrij gezet en ergens achter de wand geeft het geluid van ontsnappend lucht aan dat de fles ontkoppelt kan worden. De oproep in de jaarvergadering, om vroeger te gaan duiken, is niet onopgemerkt
gebleven. Bijna wereldwijd is op 31 maart de klok een uur vooruitgezet zodat 13:00 uur in principe een uur vroeger valt.

Een prettig voorjaarszonnetje schijnt over de gezellig drukke parkeerplaats van Zandeiland 4 met daarop een aantal uit- en/of aankledende mensen. De een maakt zich klaar om te duiken, een ander heeft net gedoken.
Her en der zijn er voorzichtig signalen die aangeven dat het zomerseizoen eraan zit te komen. Boten worden te water gelaten, een zeilwedstrijd op het water. Kom maar op zomer!

Tijd om het duikpak aan te trekken. De zon maakt het best een warm klusje. Bij Gerald loopt de temperatuur zo hoog op, dat hij een afkoelmoment nodig heeft. Druipend meldt hij zich even later weer bij de auto. In volledige bepakking lopen we naar de steiger. Vinnen onder, Bril op, handschoenen aan en te water. Toch wel een rilmoment als het water van 9 graden mijn pak binnenstroomt. Op kompas zwemmen we richting de bus. Als een schaduw doemt hij in de verte op, wachtend op passagiers die niet meer komen. In de bus alleen staanplaatsen, behalve voor de streep en niet spreken met de bestuurder. Om de bus heen en een gecontroleerde opstijging doen, gevolgd door een gecontroleerde afdaling. Gaat beide goed. Het stof in het water filtert de zonnestralen en geeft de bodem een grillig aanzien. Op kompas terug naar de steiger. Nog niet helemaal vlekkeloos, maar gaat wel goed komen. Uit het water en weer omkleden. Robbert heeft tafel, stoelen en bier mee.

Deze middag geen drie zwanen, maar gewoon een drankje op de parkeerplaats. Een paar slokjes bier maakt de stem lekker los en deze vult meer en meer de leeglopende parkeerplaats. Tijd om op huis aan te gaan. Wegrijdend kom ik langs de fles vul automaat. Vul ik de fles nu hier? Nee, morgenavond in het clubhuis maar doen.