Twiske | Onderwaterpark

Duikverslag 15 januari 2023 Onderwaterpark Oostzaan.

Een striemende hagelbui breekt los als ik mijn auto parkeer bij het onderwaterpark te
Oostzaan. Bij het duikinfo bord staat een aantal mannen met de handen diep in de zakken
en de muts ver over de oren heen getrokken. Even later zie ik dat het Remko, Peter en Cor
zijn. “Voor jij kwam was het nog droog” klonk het verwijtend. De komische ondertoon
hieronder ontging me niet. Met z’n vieren lopen we naar de camper van de zojuist
gearriveerde Ad. De achterklep gaat open en dicht bij elkaar schuilen we hieronder. Ja hoor,
“is het wel een goed idee om nu te gaan duiken, zullen we maar meteen naar de 3 zwanen
gaan, ik doe maar net of ik mijn pak vergeten ben”. Dit zijn zomaar enkele opmerkingen die
worden gemaakt.

Is duiken eigenlijk wel een leuke hobby in de winter? Wel hoor!
Intussen is Hans ook gearriveerd. We gaan optuigen. Tijden het omkleden laten de buien ons
even met rust. Wel kleine speldenprikjes, maar dit is goed te doen. Ad deelt de buddyparen
in. Peter gaat met Remco, Ad gaat met Hans, ik ga met Cor. Hoelang gaan we? Vraagt Cor.
“Hooguit een half uur”. Antwoord ik. Ok, zegt Cor, dan ga ik met jou.

Vanuit het paviljoen komt een aantal jonge vrouwen onze kant op. Gaan jullie duiken?
Vraagt een van hen. Tja, waar lijkt het op als je een duikpak aan hebt met 14 kilo lood om je
middel, 10 liter lucht op je rug, een trimvest aan en een duikbril op. Voor kippenwitten heb
je een heel andere uitrusting nodig. Vriendelijk geeft Ad een bevestigend antwoord. Er
ontstaat een gesprek over een of andere schat die onder water ligt en die wij wel even gaan
zoeken. Kortom, gezellig.


Intussen zijn we klaar om te water te gaan. Peter en Remko gaan als eerste, Cor en ik als
tweede, Ad en Hans completeren het geheel.
Met Cor links van mij zwemmen we richting de containers. Even rustig beginnen. Klaren en
zachtjesaan naar beneden. Na een paar meter zien we de eerste snoek. Niet al te groot,
maar wel een mooi exemplaar. Bij de containers een tweede en een derde. In een van de
containers zit een groot aantal klein vis. Ik denk dat het voorentjes zijn. Een snoek laat zich
deze lekkernij lekker smaken. Mooi hoe deze jager door dit luilekkerland heen zwemt.
We laten de containers achter ons en zwemmen een deel van het parcours. Onderweg
komen we nog een aantal snoeken tegen. Blijft toch een mooi gezicht hoe deze dieren
volledig uitgetrimd roerloos in het water liggen.

De kou begint zijn tol te eisen. We besluiten terug te gaan naar het strandje. Eenmaal boven
zien we dat Remco en Peter ook boven water zijn. Na ons volgen Ad en Hans.

Naar de auto’s en omkleden. De buien komen nu met een grotere regelmaat naar beneden.
Na een korte afterdive besluiten we om maar snel de warme kachel op te zoeken.

k bied ik mijn parkeerkaart bij de slagboom aan, deze opent zich voor mij en in een
striemende hagelbui verlaat ik het Twiske.
Henk Heijnen

Haarlemmermeersebos

Duikverslag | Haarlemmermeersebos

Vanmiddag, 24 april 2022, stond ‘Mes en Vork’ op de agenda. Het is vandaag 24 april, en de duik stond om 13.00 uur gepland.

Ik moest eerst mijn Buddy Peter Janneman ophalen want die had de avond ervoor een gezellige ‘baby shower voor de mannen’ gehad. Dat wil zeggen, een whiskyproeverij waar hij nog even van bij moest komen. Spullen ingeladen en onderweg naar de stek.

Ik had mijn onderwatercamera mee, een Nikon Coolpix W300, ideale camera om de kinderen in het zwembad mee te fotograferen en klein en handzaam voor tot maximaal 30 meter bij het duiken.

De stek zag er veelbelovend uit, het zicht was boven water uitstekend dus dat beloofde een goede duik te worden.

De buddyparen waren verdeeld en we gingen te water. Ad en Arjen gingen als eerste ter water en kort daarna liepen Peter en ik richting het water. Er waren nieuwsgierige voorbijgaande kinderen die ons nog even de plek aanwezen waar zij eerder schildpadden gezien hadden.

Onderwater was het zicht uitstekend, we konden zeker tien meter ver zien en naarmate we dieper kwamen werd het zicht alleen maar beter.

Gelijk na het instappen, buddy Peter Janneman

We bleven op een meter of vijf tot zeven meter en gingen richting het paviljoen. Daar zagen we andere duikers net om de hoek komen. De pilaren zijn mooi begroeit, en het is zeker een aanraden om daar eens doorheen te duiken.

De pilaren onder ‘Mes en Vork’.

Na de pilaren gingen we richting het open gedeelte. En op een meter of 13 gingen we opzoek naar leven tussen de gleuven in het kleiachtige landschap. ‘Mes en Vork’ heeft een mooi onderwaterlamndschap. Als je hier nog niet geweest bent is het zeker aan te raden om te duikagenda in de gaten te houden. Het is toegangkelijk voor alle niveaus.

We zagen even verderop twee duiders die ons bekend waren. We herkende Ad aan zijn vinnen en Arjen aan zijn blauwe droogpak-handschoenen. Ze herkende ons en ze gingen nog even mooi poseren. Echte modellen zijn het…

Links Ad en rechts Arjen

En zo snel als we ze zagen, zo snel waren ze ook weer weggegaan, gelukkig konden we wel goed zien welke kant ze op gingen… Het spoor dat Ad en Arjen voor ons achterlieten, vast heel goed bedoeld zodat wij de weg terug goed wisten te vinden.

Wij keken nog even rond in het busje en gingen daarna terug. Na 31 minuten vonden we het goed geweest. We genoten nog even van het zicht op een meter of 3 en we voelden dat het water langzaam al aangenamer wordt voor de natpak-duikers.

Door: René Janneman

Duikverslag | Paasduik 2022

Maandag 18 april 2022, de paasduik aan het Kure-Janstrand te Twiske, Den Ilp.

Omstreeks 10.00 uur verzamelen bij Duikstek Kure-Jan gelegen in het Twiske, Den Ilp. Aangekomen omstreeks 10.00 uur zag ik Arjen, Cor, Ad, Ron, Joey en Diana . Ik zag Robert en Hans met hun natte duikuitrusting de parkeer plaats oplopen. Rene en Ik waren aan de late kant dus we hebben snel onze set opgebouwd. Ik had Rieneke en Mae meegenomen als support voor de geplande paasduik wedstrijd.

Tijdens het opbouwen van de set kregen we de briefing van Robert en Hans. De briefing was als volgt: ” we hebben 12 geschilderde eieren met elk ei hun eigen nummer verstopt. Ieder nummer op het ei is ook meteen de hoeveelheid punten die je voor het ei krijgt. Zwem vanaf het bruggetje tussen de 260 en 280 graden uit. De meeste eieren liggen ondiep, er liggen ook een paar eieren dieper verstopt.” Robert voegde er nog wel aan toe dat hij sommige eieren op “arm” diepte in de bagger verstopt had.

Je was samen met je buddy een team, de teams waren als volgt: Arjen, Ron en Ad –  Cor en Joey – Rene en Peter.

Vanaf het bruggetje zijn we te water gegaan. We staken onze hoofden onder water en het werd meteen duidelijk dat het nog een hele opgave zou worden. We hadden een spectaculair zicht variërend van 30 tot 50 cm. We zwommen bijna direct tegen een grote snoekbaars aan, de snoekbaars had duidelijk ook last van het troebele water want de vis zwom met grote snelheid van ons weg. Na een kleine 10 minuten gezwommen te hebben, en niet dieper zijn geweest dan 3 meter diepte zijn we even wezen kijken waar we waren.

Boven water vroeg Rene of ik wilde navigeren in het troebele water. Dat vond ik prima maar dan had ik wel als voorwaarde dat hij niet langer mn console zou vast houden als buddylijn. Mijn kompas zit namelijk in m’n console. We hebben nog een kleine 10 minuten gezwommen en hadden tot nu toe enkel nog maar een golfbal gevonden, deze toch maar meegenomen met de hoop op bonuspunten. Toen we de afdaling konden gaan inzetten omdat het dieper werd, trok het zicht onder de 6 meter helemaal open. Hier hadden we zeker 15 meter zicht, boven ons zagen we de thermocline met een grote bruine wolk boven ons hangen. Dit hebben we al vaker meegemaakt in het Twiske maar het blijft een bijzondere gewaarwording om te zien.

Met het goede zicht zagen we bijna direct een paasei liggen. Na het ei gepakt te hebben zagen we dat hier het nummer 12 op stond. Er van uitgaande dat dit het laatste ei was hebben we besloten terug te gaan naar de Instapplek. Om bij de instapplaats te komen moesten we weer door het ondiepe troebele water heen zwemmen. Bij de Instapplaats aangekomen zagen we Robert en Hans staan. We hoorden ze zeggen dat Arjen en Ron al uit het water waren en dat ze 1 ei hadden gevonden. Dit wetende hebben we besloten om nog even verder te zoeken voor de instapplaats. Al snel had Rene nog een ei te pakken.

Nu de duik beëindigd, met 2 paaseieren en een paasgolfbal hadden we goeie hoop de wedstrijd te winnen. Toen we op de kant waren geklommen zagen we ook Cor, Joey en Ad uit het water komen. Ik hoorde Joey zeggen dat hij een ei had gevonden maar dat hij uit z’n handen was geglipt en dat hij door het slechte zicht het ei niet meer kon vinden. Ik hoorde Cor zeggen dat hij een kapot ei had gevonden en dat hij hem daardoor niet kon meenemen en Ad vertelde geen ei gevonden te hebben.

Op de parkeerplaats aangekomen hebben we ons omgekleed en onze spullen opgeruimd ondertussen had Hans een tafel neergezet en iedereen voorzien een kop koffie. Na de kop koffie hebben we onze weg vervolgd naar het clubhuis waar de paasbrunch was. Omstreeks 12.00 uur waren we aangekomen bij het clubhuis. Hier werden nog snel een groot aantal grote chocolade eieren verstopt voor de kinderen die ook kwamen eten.

De aanwezige voor de bruch waren: Theo, Wolter, Carla, Arjen, Nanda, Cor, Ellie, Francisca, Ruud,Robert, Hans, Diana, Rene, Ineke, Lincoln, Quinten, Jake, Peter, Rieneke, Mae.

We hebben na de prijs uitreiking van de paasduik, heerlijk buiten in het zonnetje gegeten. Lincoln en Quinten hadden alle chocolade eieren gevonden. De bruch was erg lekker en super geregeld!

Alles bij elkaar was het een geslaagde dag.

Robert, Hans, Diana, Arjen, Nanda en club

Murene bedankt voor deze mooie dag.

Duikverslag | Siegelpolderplas

20 maart 2022

“Nog even mannen” Brulde de sergeant. Even verderop staat de cadi-wagen.

(Cadi staat voor cantine dienst). Daar kunnen we rust nemen, wat eten en drinken en weer verder. Het peloton, waar ik deel van uitmaakte, probeerde het straffe marstempo vol te houden om zo snel mogelijk bij de cadi-wagen te zijn. “Eindelijk even rust” dachten we na 30 kilometer marstempo met volle bepakking. We konden de bak en braadlucht uit de wagen bijna ruiken. Nog een bocht en dan…. Tussen ons en de cadi-wagen lag een kanaal van 25 meter breed. Wat een gruwelijke afknapper. De brug naar de overkant van het kanaal lag 6 kilometer verderop. Dit betekent nog 12 kilometer lopen tot de wagen. Na alles en iedereen te hebben vervloekt die ons dit heeft geflikt, zetten we ons in beweging voor de volgende helse kilometers. Dienstplicht in Nederland. Lichting 73/4

Hieraan moest ik vanmorgen denken toen ik van het parkeerterrein bij de Spiegelplas naar de duiksteiger liep, met volle bepakking. Het bruggetje over, het pad volgen. Ergens halverwege staat een geel bord. Je denkt dat je er bent maar nee, er staat een pijl op richting duiksteiger. Nog 200 meter.

Op de steiger staat een aantal zwemmers in zwembroek en/of badpak. Met een hoop kabaal springen zij van de duiksteiger in het water van 6 graden. Het zal wel gezond zijn, maar ik zie de lol er niet van in. Ik denk dat een middagje “Kippen-Witten” leuker is.

Cor zit klaar op de steiger. Remko, Peter Weeland, Peter Janneman en ik zijn klaar voor onder water. Ik ga met Cor. Het kabaal van de zwemmers verstomd als we onder water verdwijnen. Het uitloden met mijn droogpak vorige week met Ad werpt zijn vruchten af. Lekker uitgetrimd kan ik genieten van de duik. Rustig zwemmen Cor en ik ruim een half uur langs de bodem van de spiegelplas. Goed zicht, maar helaas weinig leven gezien. We komen weer terug bij de steiger. De zwemmers zijn niet meer te zien of te horen. Lekker rustig. Cor en ik hijsen ons om hoog langs het trappetje en beginnen terug te lopen naar de parkeerplaats.

In mijn achterhoofd hoor ik de sergeant weer bulderen. “Kom op mietjes, tempo!”

Hoe zal het met hem zijn? Misschien is hij wel trainer bij een cursus Kippen-Witten.

Henk

Nationale opschoondag | Sloterplas

Verslag 19 maart 2022 Sloterplas

De Amsterdamse hengelsportvereniging heeft vandaag 19 maart samen met Duikteam murene deelgenomen aan de nationale opschoondag. We waren met 10 man en 5 duikers (Hans Spierenburg, Wim Aafjes, Rene Janneman, Sydney en ik Robert). Nadat we gedropt zijn met de boot konden we meteen aan de slag. In een vrij korte tijd konden we de eerste volle netten met alleen maar plastic afval naar boven schieten dat op zich al een leuke oefening vanaf een meter of 8 diepte. Met de boei 3 netten naar boven sturen 😍daarna vind Rene nog een anker hup ook naar boven er is veel mooie vissen karper, grote snoekbaarzen en snoeken echt een top dag 🤿