Sloterplas

Buitenwaterduik | Sloterplas | Ganzeneiland

Zondag 1 december

Eerst even langs Vinkeveen gereden om te kijken naar Remko de Jong en Wim Aafjes die een diepe duik gingen maken volledig uitgerust met dubbel 12 liter en een stage bottle met 50% decogas. Het was een zeer kleine wereld die ochtend na zo’n 50 minuten komen ze weer boven eventjes een praatje hoe het ging en toen naar de club.

Daar was alleen Peter Weeland iedereen had zich inmiddels afgemeld voor de clubduik. Peter wilde nog wel naar het twiske gaan maar ik ging liever naar het ganzeneiland.  We besloten de duik niet door te laten gaan onderweg naar huis belde Wim Aafjes nog op die stond bij ganzeneiland. Ik pakte meteen de afslag voor een duik.

Ganzeneiland het werd een heerlijke duik na het warme water in costa rica weer lekker 8°c glashelder water 40 minuten max diepte 15 meter kortom een fijne duik bedankt Wim!

Zeeland 29 november

Zoals afgelopen maandag met Remko afgesproken gingen we vandaag naar Zeeland. Het was nog donker om half zeven toen ik mijn bed uit stapte ff ontbijten en daarna de duikspullen klaargezet. Om klokslag zeven uur stopte de taxi (Remko}voor de deur gauw de spullen in de auto en op naar het zonnige zuiden want volgens de berichten zou het zonnig worden maar eenmaal onderweg kwamen we er achter dat de voorspelling niet altijd klopt.

Eenmaal in Zeeland klaarde de lucht op we zouden gaan duiken bij de Zeelandbrug daar aangekomen gauw ff over de dijk en kijken het zag er goed uit omkleden en hoppa naar de trap onder de brug daar in het water viel het zicht behoorlijk tegen na een klein half uurtje gaf Remco het sein ik stop ermee ik begon het ook al behoorlijk fris te krijgen en volgde dus graag op een grote kreeft en wat grote Hooiwagen krabben na viel het tegen omkleden en op naar de Kerkweg.

Daar was het zicht tien maal beter duizenden Groene wier slakjes en veel Zeenaalden en als klap op de vuurpijl een Zeedahlia helaas niet helemaal open maar toch. En Ja een Sepia van een centimeter of 8 ik heb geprobeerd deze te fotograferen maar helaas niet al te scherp al met al een geslaagde dag voor herhaling vatbaar.

gr Peter Weeland en Remko de Jong

twiske

Duikverslag | Twiske

Zondag 24 november – Twiske. De winterduiken zijn weer begonnen. Het is altijd afwachten hoeveel duikers er zullen zijn. Bij de club waren er 6, geen slecht begin. Maar op de parkeerplaats in ’t Twiske breidde het aantal zich nog uit. Zo’n 10 duikers zagen het wel zitten met het mooie weer. Robbert, Martin, Ad, Jimpte, Wolter, Wim, Cor, Peter, Marco en ik. Martin kon niet te water want die had bereikbaarheidsdienst. Het Twiske lag er glad bij in een heerlijk zonnetje. De duikbuddy’s werden zoals gewoonlijk samengesteld door Wolter. Achteraf bleek het een duik met veel hindernissen te worden voor de diverse duikers.

Mijn buddy Peter lag als eerste te water. Maar die dacht dat dat ook wel met zijn leesbrilletje op kon. Niet dus. Snel omwisselen. Ikzelf was na mijn duiktrip naar Bonaire vergeten de inflatorslang  terug te zetten. Dat werd trimmen op mijn stepjack. Dat ging niet helemaal lekker. Bleek onderweg ook de batterij van mijn computer leeg te zijn. (onderwater vloeken hoort gelukkig niemand). Het kompas was oké. Vacuüm gezogen ging het richting platvorm. Na zo’n 5 minuten was ik Peter al kwijt en moest ik de duik alleen afmaken. Bij het Murenebos nog 2 mooie snoeken gespot. Daarna de duik maar beëindigd.

Gelijk met mijn buddy Peter klom ik de steiger op na 25 minuten en een diepte van zo’n 12 meter. Door het vacuüm in mijn pak wist het water toch langs mijn seal te komen. Beetje nat dus. Abboud en Remko kwamen door autopech later nog aan en zijn alsnog te water gegaan. De debriefing in de Zwanen werd druk bezocht en de verhalen over de laatste vakantietrips, Bonaire en Costa Rica,  werden onder het genot van een hapje en een drankje uitgewisseld. De grote vraag was: Waar gaan we volgend jaar naar toe? Het was ondanks alle missers een geslaagde duikdag.

Door Arjen Mantel

Haarlemmermeersebos

Duikverslag | Haarlemmermeersebos

Zondag 10 november 2019 – Het oplichtend scherm van de telefoon trekt mijn aandacht. WhatsApp? Ach, ik lees het straks wel. Toch wint de nieuwsgierigheid het van het negeren. Wat is dat toch, dat het voor bijna iedereen onmogelijk is om een gestuurd bericht, waarvan je weet dat het binnengekomen is, te negeren. Een onbedwingbaar gevoel zorgt ervoor om het toch zo snel mogelijk te lezen. Zonder veel bezwaar overigens geef ik me over en lees het eerste bericht van Murene betreffende de clubduik van zondag 10 november. Er volgen meer berichten.

Vandaag naar het Haarlemmermeerse bos “Vork en Mes”. Door het raam naar buiten kijkend ziet het er qua weer hartstikke goed uit. Een prettig stralende zon vanuit een vrijwel onbewolkte lucht. Bijna geen wind. Lekkere omstandigheden voor een duik. In de garage naast mijn huis wacht de duikuitrusting op wat komen gaat. Zachtjesaan begin ik de spullen in mijn auto te laden. Alles erin, starten, rijden en bij het eerste verkeerslicht rechtsaf. Plotseling realiseer ik mij dat de duikfles nog in de garage staat. Dus even later, starten, rijden en bij het eerste verkeerslicht rechtsaf. Zo, nu via de A9 naar de duikstek. Bij Haarlem-noord eraf richting Haarlemmermeerse Bos.

Ik maak aanstalten om de voor mij rijdende auto in te halen, kijk in mijn linkerbuitenspiegel en zie dat een boeiing 737 van Transavia hetzelfde van plan is bij mij. Even krijg ik de neiging om terug te sturen, maar bemerk al snel dat er toch wel serieus veel afstand tussen ons is. Met donderend geraas gaat hij mij voorbij om later, met een rookpluim vanaf de wielen, aan te geven weer terug te zijn op aarde.

Het is druk op de parkeerplaats. Zittend op de rand van de kofferbak zit Wim van het zonnetje te genieten. Ik parkeer mijn auto op de lege plek naast de auto van Wim, maak even een praatje en maak de uitrusting klaar. De schaars aanwezige lege parkeerplekken worden even later opgevuld door Wolter, Ad, Hans, Marco, Martin, Erik en Lotte. Ik duik vandaag met Hans. De laatste handelingen bij de rots en dan naar beneden richting paviljoen. De eerste meter laat het water zich van zijn beste kant zien. Maar al snel wordt het erg stoffig en neemt het zicht af. Tussen de palen is een grote school baarsjes bezig. Een mooi gezicht. Verderop neemt het zicht verder af en heb moeite om Hans te blijven zien. De vage lichtstreep van zijn lamp geeft me net genoeg zijn aanwezigheid aan. Over en langs de kleiblokken terug. Een groot aantal vissen heeft bezit genomen van een afgezonken bestelauto. Alle deuren staan uitnodigend open, maar ik vrees dat er niet veel kopers geïnteresseerd zijn. Er schijnt water in de carburateur te zitten. Bij het strand weer het water uit, napraten en snel omkleden. Toch wel frisjes met je natte lijf op de parkeerplaats.

Een aantal gaat naar de Drie Zwanen, nog even napraten onder het genot van een “Bolleke de Koning” warme chocomelk met slagroom en voor de liefhebber een broodje kroket. He, gezellig. Zo, nog even afrekenen en naar huis.

Onderweg naar huis licht het scherm van mijn telefoon op. Een WhatsApp bericht. Ik kan mijn nieuwsgierigheid nu ook niet bedwingen. Met een schuin oog lees ik een berichtje van mijn vrouw, “of ik op tijd thuis ben voor het eten”

Door Henk Heijnen

vinkeveen kreeft

Duikverslag | Vinkeveen

“Volgende keer moet je enkel lood nemen” zei Wolter vorige keer tegen mij. Daar stond ik dan, zondag 27 oktober 2019 in Vinkeveen, gekleed in enkel lood. Verontwaardigd beent Wolter op mij af. Nee joh, “ik bedoelde enkellood”. Krijg nou wat.

Niet waar natuurlijk. Ik zwem te veel met mijn benen omhoog. Door de tip van Wolter en de in bruikleen van Ad gekregen 2 kilo enkellood heb ik een fijne horizontale duik gemaakt in Vinkeveen.

Zondag 27 oktober, de wintertijd is ingegaan. De temperatuur heeft zich aangepast. Een stevige koude wind waait over de parkeerplaats. Ondanks deze omstandigheden zijn veel Murene leden naar Vinkeveen gekomen.

Een witte camper draait het parkeerterrein op. Nonchalant worden de speciaal vrijgemaakte parkeerplekken vooraan genegeerd. Een ijselijke kreet vanuit een zwarte bus doet iedereen verschrikt opkijken. De rechterbuitenspiegel van de witte camper raakt net niet de achterdeur van de zwarte bus. De witte camper wordt geparkeerd en stoïcijns negeert de bestuurder het geschreeuw om hem heen. “Het ging toch goed?” Stelt hij nuchter vast. Niet veel later keert de rust terug op het parkeerterrein.

Wolter stelt de buddyparen samen en zachtjesaan gaat iedereen naar de steiger om even later onder water te verdwijnen. Ik ga met Wolter. Gewoon even via de ketting een parcours volgen. Het gaat hartstikke goed. Het enkellood zorgt ervoor dat ik lekker horizontaal in het water lig en kan genieten van het onder water zijn. Af en toe is er een schooltje baarsjes zichtbaar. Veel vis is er echter niet te zien. Vanuit het niets komen duikers tevoorschijn om even later weer in het niets te verdwijnen.

Tijd om terug te gaan. Rustig zwemmend komen we aan bij het trappetje, doen de vinnen af en klauteren via de treden omhoog. Toch altijd een apart moment als de zwaartekracht weer vat op je krijgt.

Omkleden op de parkeerplaats. Sterke verhalen, wie nou de grootste vis heeft gezien. Heerlijk. Nog even nababbelen en even later gaat eenieder zijn eigen kant op. Wolter, Ad, Arjen, Aboud, Cor en ik gaan nog even een gelagje halen bij “De Drie Zwanen” Gewoon even gezellig nababbelen. Na een poosje ga ik op huis aan. Achterin in de plastic koffer liggen 2 stuks enkellood.

Henk Heijnen