Haarlemmermeersebos Snoek

Duikverslag | Haarlemmermeersebos

6 oktober 2019.

De dag is vandaag zo druilerig dat er maar vier duiker aan de waterkant staan. Maar echt letterlijk vier duikers wat er waren ook geen andere duikers dan die van Murene. Zelfs de koudwaterzwemmers zijn thuis gebleven. Die zijn er anders altijd.

Wolter, Cor, Abboed, Marco en ik bouwen de setjes op om zo snel mogelijk het water in te gaan. Daar zijn de omstandigheden altijd beter vergeleken met dit herfstweer.

Na het checken van de duikgids app had ik geen hoge verwachtingen van het zicht. Het laatste bericht was van 15 september met als zicht een meter. Aan de kant ziet het er best oké uit. Ik zwem samen met Abboed richting het restaurant ‘Vork & Mes’. Hoe dieper we komen hoe bonkende het wordt. Onder het restaurant is het pikkedonker. Toch zien we hier een grote snoek. Onder de 8 meter is het zicht niet om over naar huis te schrijven. Toch schrijf ik het hier wel. Boven de 8 meter varieert het tussen 3 en 5 meter.

Vanaf het restaurant wil ik naar het zeilbootje ook al verwacht ik niet dat ik het zal vinden. Onder weg naar het bootje zien we een paar grote palingen. Dit is eigenlijk wel typerend voor deze locatie. Op ander plekken zie je alleen met nachtduiken paling. Plots doemt het zeilbootje op. Toch gevonden! Het bootje zit vol met kleine Baarsjes. Hopelijk zien we deze volgend jaar iets groter terug.

Ondanks het slecht weer hebben we een heerlijk duikje gemaakt.

Duikverslag | Noordzeeduik op de Swift

Zaterdag 31 Augustus 2019 – De weergoden zijn ons weer gunstig gestemd dus wordt weer een Noordzeeduik gemaakt. Net als de vorige week is het vertrek om 9.30 uur vanaf Westzaan. In Westzaan stappen Wolter, Ad, Arjen, Peter, Ruud en ik (Remko) op. In Ijmuiden stappen Robert en Sydney op.

Bij afvaart blijkt er nog een probleem te zijn met de koeling van de bakboord motor. Peter duikt direct de machinekamer in en weet het probleem na 10 minuten onder controle te krijgen. Een zucht van verlichting gaat over het dek, de duik gaat door!

Voordat we de opstappers in Ijmuiden op pikken komen we een iconisch schip tegen. We varen namelijk langes de Rainbow Warrior III. De eerste Rainbow Warrior werd in 1985 door de Franse inlichtingendiensten opgeblazen. De rainbow Warrior II ging door ouderdom met pensioen en toen kwam dit schip er voor in de plaats. Op het Noordzeekanaal scheiden onze wegen omdat wij door de kleine sluis gaan en de Rainbow Warrior III door de grote.

Op zee zijn de omstandigheden iets minder rustig vergeleken met vorige week. Er is iets meer deining en de temperatuur is iets lager wat eigenlijk best wel lekker is. We zijn de laatste pier nog niet voorbij of we kijken tegen de boeg van Lars zijn boot. Robert en Peter maken een praatje met lars en hij vertrekt weer richting zee. Toevallig in de richting van onze bestemming.

Aangekomen bij de coördinaten van de Swift varen we er nog een paar keer overheen voordat we het anker gooien. Direct start er een discussie over de precisie van het gooien van het anker. Ad en ik gaan kijken wie er gelijk heeft en maken meteen van de gelegenheid gebruik om de MS Murene vast te maken aan de Swift. Op de bodem aangekomen blijkt het anker een meter of 10 van de Swift af te liggen. Opzich geen probleem al kost het ontwarren van de ankerlijn een minuut of 5. Nu nog de gidslijn leggen en de klus zit erop.

Tijdens het varen is het speculeren over het zicht onderwater altijd een groot onderdeel van de discussies aan boord. Meestal kom je er pas achter als je op de bodem ligt wat vandaag ook zo is. Het zicht is namelijk slecht te noemen. Hooguit 1,5 meter.

Ondanks het slechter zicht is er toch veel te zien. Er zit zo enorm veel leven op het wrak dat je er niet om heen kan. Tussen de scholen Steenblok door worden er onder andere Gehoornde Slijmvissen, Diverse krabben en schaaldieren. en een hele grote kreeft. Van deze laatste is het volgende bekend: Het oudst geregistreerde schaaldier/kreeftachtige ooit, is een noordzeekreeft van wel 72 jaar oud. Deze leeftijd is wel heel zeldzaam, ze sterven vaak al veel eerder door roofdieren, ziekten of visserij.

Na de duik varen we in een rustig tempo terug naar IJmuiden waar we Robert een Sydney afzetten en koersen richting Westzaan. Ondanks het slechte zicht was het weer een geslaagde duik. het blijft toch altijd weer een feest om op zee te duiken. We zien het dan ook als een mini vakantie.

Door Remko de Jong

Duikverslag | Noordzeeduik op de Breydon

Zondag 25 Augustus 2019 – De weersverwachting was fantastisch dus er werd weer een Noordzeeduik gemaakt. 9.30 uur vertrek uit Westzaan. Ondanks dat een ploeg Murene duikers aan het assisteren was bij de waterspelen in Amsterdam wist Wolter toch een ploeg van 12 mensen op de boot te krijgen. Van Duikteam Murene waren dat Wim, Remko, Daniël, Wolter en ik zei de gek. Ruud was mee als bootsman.

Een ploegje van 3 duikers van de Walvis, Ronald Hoogendoorn, Piet de Groen en Jeroen Albrecht en En de familie Bouwma uit Gorum. Met nieuwe duikers wordt het meestal de Breydon, een compleet wrak is wel zo mooi voor hen. De sets werden opgebouwd en de duik kon beginnen. Tot mijn schrik was ik mijn automaat vergeten (leeftijd?) maar de familie Bouwma had gelukkig een reserve exemplaar mee. Gelukkig kon ook ik duiken.

Het anker werd gegooid en Remko en Willem gingen vastmaken. Na enige tijd kwamen ze weer boven, geen wrak te vinden. Dat was vreemd! Een tweede keer gegooid en deze keer goed op het wrak. Ik ging met Daniël als eerste te water om de gidslijn uit te zwemmen om de nieuwe duikers de weg naar de ankerlijn te wijzen. De andere buddyparen volgden al snel. Na wat rondscharrelen bij de stuurhut zag ik iets wits op de bodem van het wrak. Dus ik erop af. Het bleek een porseleinen isolator te zijn. Het zicht was daar door mijn gewroet ter plekke nul geworden, dus de volgende keer de boel maar eens goed bekijken. Het zicht was overigens verder fantastisch, tegen de 10 meter aan. We zagen bijzonder veel rondvis, Pitvisjes, Botervisjes, Gehoornde Slijmvissen en krabben. De laatsten heb ik deze duik maar met rust gelaten. Weer aan dek was iedereen vol van de duik. Prachtig zicht, veel gezien en een zeewater temperatuur van 21 graden! Dat heb ik nog nooit meegemaakt.

Op naar Westzaan, uitgezwaaid door een viertal zeehonden die het wrak nu weer voor zichzelf hadden en genoeg te snacken hadden met zoveel vis. Tegen 8 uur voeren we de haven van Westzaan binnen. Het was weer een zeer geslaagde Noordzee duik dag. Alle bewondering voor het werk van de vastmakers. Drie keer naar het wrak duiken om 2 keer vast en 1 keer los te maken vraagt wel wat van je. Remko en Wim het was weer oké! Bedankt allemaal voor de fijne duikdag.

Door Arjen Mantel

Sloterplas

Duikverslag | Ruimzicht, Sloterplas

Zondag 11 augustus 2019 De storm was in kracht afgenomen van kracht 7/8 naar 3/4. Overal waren de sporen nog zichtbaar. Afgebroken takken, bij elkaar gewaaide bladeren, een scheefstaande boom. Stille getuigen van de zomerstorm. Een treurwilg kijkt verdrietig naar zijn afgebroken op de grond liggende takken. Best wel triest als je geen takken meer hebt om het nummer van slachtofferhulp in te toetsen op je telefoon.

ruimzicht

Fier staat het clubhuis van Murene nog overeind. Robbert, Wim, Martin, Henk en Aboud melden zich zo rond 12:00 uur. Een aantal flessen wordt gevuld en de koffie gezet. We nemen plaats aan de bar en horen in de ruimte ernaast de compressor zijn werk doen om de flessen vol te krijgen. Wat is er het eerst vol, de koffiepot of de flessen? Het koffiepotje wint. Terwijl de koffie wordt ingeschonken laat de compressor met een irritante fluittoon horen dat de flessen vol zijn. De flessen worden afgekoppeld, de koffie opgedronken en we maken ons op om naar de Sloterplas te rijden. Wim, Robbert en Henk staan met draaiende motor te wachten op Aboud en Martin. Geen idee waar zij blijven. Robbert opent het clubhuis weer en vind beide mannen nog binnen. Sommige mensen hebben nou eenmaal moeite om van de barkruk af te komen.

Vlak bij de Sloterplas is een “Love festival” bezig. Een flink terrein is afgezet en rijen bezoekers lopen langs de rijbaan naar het festivalterrein. Iedere zijstraat is afgezet en wordt bewaakt door een goedwillende verkeersregelaar. Zo ook de afslag naar flat Ruimzicht. De verkeersregelaar is druk in gesprek met een bestuurder. Robbert kan het niet langer aanzien en rijdt met zijn A-Team bus over het trottoir de verboden zone in. Wim en Henk geven gas en rijden achter Robbert aan. Een verbouwereerde verkeersregelaar achterlatend. Even later blijkt dat ook Martin en Aboud “Checkpoint Charlie” hebben kunnen passeren.

Omkleden en klaar voor onder water. Wim gaat met Martin en Henk. Robbert met Aboud. Vanaf de kant lijkt het water erg helder. Helaas is dat verderop niet het geval. Het zicht is niet al te best. Martin en Henk zwemmen aan weerzijde van Wim. Weinig leven onder water. Een aantal kleine visjes laat zich zien. Grotere vissen blijven ver uit onze buurt. Toch best wel een mooie duik, langs de diverse onderwater obstakels en hellingen. Rustig zwemmen we terug naar de steiger. Terwijl het kleine grut met grote snelheid een veilig heenkomen zoekt tussen de waterplanten.

Het water weer uit en terug omkleden. Robbert en Aboud melden zich even later ook weer boven water. Even een nababbel over hetgeen zich onder water heeft afgespeeld waarna we weer op huis aangaan. De verkeersregelaar is druk om parkeerders tegen te houden. Uitgaande auto’s worden gelukkig ongehinderd door gelaten. 

Door Henk Heijnen

Zeeland

Verslag buitenwaterduik | Grevelingenmeer

30 mei 2019 – Een lichte motregen valt uit de loodgrijze lucht. Het is nog vroeg in de morgen op deze Hemelvaartsdag in 2019. De vooruitzichten zijn niet slecht, toch heb ik moeite om ervan uit te gaan dat er een weersverbetering in aantocht is. Buienradar geeft een positief beeld, maar ga ik uit van een digitaal computermodel of van mijn eigen visuele waarneming?

Toch buienradar maar het voordeel van de twijfel gegeven. De achterklep van de auto wordt geopend en de duikspullen ingeladen. Wel even passen en meten, de duikspullen van Martin moeten er ook bij. Met de precisie van een stuwadoor die het ruim van een vrachtschip indeelt, lukt het om alle spullen een plekje te geven. We stappen in. Martin en Ellen. Henk en Willy. Het navigatiesysteem wordt ingesteld op “Zuid Langeweg te Dreischor” de motor gestart en we gaan.

Zeeland

De ruitenwissers vegen geruisloos de motregen van het voorraam. Via de A9, A5, en A4 rijden we voorbij Rozenburg door de Calandtunnel de N57 op. De beloofde weersverbetering heeft geen haast. Zwaar hangen de donkere wolken boven ons.

Bij Oudorp maar even stoppen voor koffie. Midden in het centrum vinden we een restaurant, stappen naar binnen en vinden een tafel in de verder verlaten gelagkamer. Bij een zeer vriendelijk en goedlachse serveerster bestellen wij koffie met gebak, wat even later ook wordt geserveerd. Terwijl wij genieten van de koffie wordt het centrum plotseling overspoeld met een aanzienlijke mensenmassa. De serveerster meldt ons dat er 4 kerken tegelijkertijd uitgaan. De kerk is hier nog serieus aanwezig.

We stappen maar eens op om de reis naar de duikstek te vervolgen. Tijdens het afrekenen vergeten we de vriendelijke serveerster natuurlijk niet. Bij het horen van het fooibedrag kijkt zij ons aan met een gezicht alsof zij zojuist te horen heeft gekregen dat zij de loterij heeft gewonnen. Wat fijn dat er nog mensen zijn die gelukkig worden van een kleinigheid.

Bij het gemaal van Dreischor is het redelijk druk. Wij besluiten om boven op de dijk te wachten op de rest van Murene. Lekker achter de muur en uit de wind kijken we uit over het Grevelingenmeer. Een aantal koeien ligt te herkauwen in het gras. Zich geen moment druk makend over het gebeuren om zich heen. De weersverbetering heeft ook besloten maar eens te starten. De stukken blauwe lucht worden steeds talrijker. Ad, Cor en Aboud melden zich. We gaan met vijf man het water in. De duikpakken worden aangetrokken. Cor gaat met Martin, ik mag met Ad en Aboud. In volle bepakking klimmen we over de dijk. “Eerst het zuur dan het zoet!”

Zei Balkenende jaren geleden. Hier moest ik even aan denken tijdens de survivaltocht over de dijk. Wij gaan te water en naar beneden. Langs het dijklichaam zwemmen we richting gemaal.

Wat een wereld gaat er voor mij open. Ik geniet werkelijk van alles wat zich hier onder water afspeelt. Het zicht is redelijk, de watertemperatuur aangenaam en de onderwaterleven adembenemend. De tijd vliegt voorbij en veel te snel voor mij doen geeft Ad aan dat we terug moeten. Met enige tegenzin laat het Grevelingenmeer ons gaan. Moeizaam klauteren we uit het water. Is de dijk nu hoger en steiler, of spelen de hersenen een spelletje met mij? Ik ga uit van het laatste. Terug bij de auto en omkleden. Nog even met elkaar napraten en genieten van de gedane duik. Ad, Cor en Aboud gaan naar de camping. Wij moeten terug naar huis, waar een volgende werkdag op ons wacht. Jammer.

De ruitenwissers liggen tijdens de terugreis heerlijk in het zonnetje uit te rusten.

Door Henk Heijnen