Noordzeeduiken | ‘Ja hoor! Gooi het anker maar!’

‘Ja hoor! Gooi het anker maar!’ klinkt uit de kombuis. Dit is het signaal dat Wolter geeft sein om het anker te gooien dat volgens de apparatuur vlakbij het wrak terecht moet komen. Op dat moment wordt het spannend, Remko en Erik springen van het schip en maken de lijnen vast aan het wrak de Swift. Met de overige bemanning kijken we over het water op zoek naar de gele ballon die boven moet komen drijven. ‘Daar is hij!’ wordt geroepen van het dek af. Wolter en Arjen die krijgt het druk, door de race van Max Verstappen zijn er weinig bekende aan boord en moeten de ‘oude rotte’ een tandje bijzetten. Wolter en Arjen gooien de haak richting het anker en de lijn wordt netjes langs de boot gemanoeuvreerd. Wolter geeft het sein om onze uitrusting om te doen en klaar te maken voor de duik.

Ik spring als eerste te water, zoals gewoonlijk staat Wolter bij de deur van het schip en geeft de laatste instructie. ‘Spring niet te ver van de boot he’ klinkt het dan. Mijn buddy komt kort na mij te water, langs de lijn naar beneden voel je stroming en zie je alleen je dieptemeter die afloopt. Elke 5 meter kijk ik even achterom en zie dat mijn buddy goed meekomt. Op 24 meter veranderd de lijn in een dunne gele lijn, dan weet je dat je bijna bij het wrak aangekomen bent. Het eerste dat opvalt is de gigantische hoeveelheid vis. Hele schollen met prachtig leven zwemmen in alle rust door het ruim heen. Dat is het moment waar je even alle dagelijkse drukte vergeet en kan genieten van het mooie leven onderwater. Je kan niet om de vele vislijnen heen met flinke klompen werplood. Mijn buddy heeft zijn mes al in zijn hand om de lijnen los te snijden van het wrak. Ik stop na 10 minuten al mijn zesde klomp lood in mijn zak. We volgen eerst ter verkenning de volglijn die over het wrak uit is gezet. We pakken het lood dat we onderweg tegenkomen en maken wat lijnen vrij die voor het ruim vast zit.

Aangekomen bij het beginpunt zie ik een duiker verwikkeld zitten in vislijn. Ik klop hem aan en draai zijn eerste trap en fles uit de lijnen, en maak de lijnen los bij zijn stap-jack. We hebben 4-6 meter zicht en de stroming is aanzienlijk sterker aan de stuurbord kant van het wrak. Dit maal gaan we langs de onderkant van het schip om daar te kijken naar leven in de ruimen. Als ik mijn lamp naar binnen schijn schieten er allerlei vissen weg van het licht, een enorme kreeft komt tevoorschijn en laat zich zien. Aan bakboord is er geen stroming en kan je even rustig kijken in de holtes van het schip. Daar zit een mooie Zee-donderpad. Ik ben helemaal enthousiast en sein naar mijn buddy. Deze is duidelijk niet onder de indruk van het wezen. Hij heeft dan ook al tig keer dit dier gezien. Na 4 rondjes om het wrak heen wordt de stroming dusdanig dat je tegen het wrak aan geduwd wordt. Je moet je letterlijk naar voren trekken aan de uitstekende delen van het schip. Dat is het moment om het sein te geven om via de ankerlijn weer richting schip te gaan. De weg omhoog zie je al snel het wrak verdwijnen in een blauw groene waas. Op 5 meter doen we een veiligheidsstop. Daar bedenkt ik mij dat Remko en Erik later het water in moeten om de lijnen weer op te ruimen. Gezien de stroming zal dat best nog een uitdaging worden.

Voldaan en onder de indruk van al het leven dat op het leven wrak aanwezig was werden we opgewacht aan de achterkant van het schip om met de lift uit het water gehaald te worden. Arjen was nog op het wrak toen Remko en Erik de lijn gingen ophalen. We zagen even later belletjes komen en zagen dat ook Arjen inmiddels een einde aan zijn duik maakte. Nadat de lijnen en alle touwen weer opgeruimd waren was er een goede stemming. We zijn het er allemaal over eens dat dit een prachtige duikstek was waar veel te zien was. Eén duiker heeft zelfs oog in oog gelegen met een zeehond. Deze kwam even het ruim in en kijken of profiteerde van het behoorlijke aanbod vis.
Op de terugweg ging de pan op het fornuis en worden bolletjes met saté geserveerd, een hertog-jan biertje in de hand, het zonnetje, en Arjen in zijn stoel in de neus van het schip. De inspanning en slechte nachtrust heeft Arjen te pakken. Wolter vaart terug in zijn half afgebroken stoel, waar Robert meer verhaal van weet.

Door René Janneman.

wrakduiken

Noordzeeduik met Duikteam Murene

Het is al weer een poosje geleden dat ik een stukje voor de website heb geschreven, maar nu ik met een biertje op de camping in Baars (bij Steenwijk) zit, kan het even. 13 juni was het zover dat de eerste Noordzee duik kon worden gemaakt. Wel rustig aan want om 3 uur zou de kentering zijn, dus Wolter zette het gaspedaal er niet op. Het zeetje was rustig en de duik tussen 2 en 3 uur ging gesmeerd.

Het werd zoals gewoonlijk de Breydon om er even in te komen. Alle duikers hadden er zin in en de buddy paren verspreidden zich over het wrak. Ikzelf was driftig op zoek naar een maaltje krab en mosselen maar dat wilde niet erg lukken. Ik vond wel een koppel rode ponen en een pracht van een blauwe kreeft, maar die heb ik lekker laten zitten waar hij zat.

Veel jonge rondvis dwarrelde langs en over mij heen. Het was een mooie eerste duik op zee. Gegevens: 24 meter diep, 45 minuten. De boot hield zich uitstekend na alle reparaties die gedurende de winter hebben plaatsgevonden.

Twee weken later, 4 juli,  was het weer raak en kon er weer gedoken worden op zee. Dit keer werd het de Hondsbosch. Ook dit werd weer een mooie duik. Na het duiken kwamen de enthousiaste verhalen los bij de soep. Helaas bleef het bij soep want door een kapotte drukregelaar vloog zowat de hele kombuis in de hens. De hamburgers moesten mee naar huis en in de vriezer. “Komt allemaal goed voor de volgende duik”, zei ik, niet wetende dat het al meteen het weekend daarop zou zijn.

11 juli was het weer raak, we konden weer op zee. Het gas aan boord was gemaakt dus we konden veilig uitvaren. Deze keer werd het de Swift of wat er van over was! Toch weer een leuke duik. Mijn loggevens zijn 21 meter en 59 minuten. Dit was voor mij een record duik. En voor de duidelijkheid het was veilig en niet in deco.

Voor zover het verslag van de eerste 3  Noordzee duiken. Ze waren alle drie niet erg helder. Met 3 meter zicht hebben we het wel gehad. Wolter bedankt voor je stuurmanskunst. Jammer dat je even niet zelf mee kan duiken maar dat zal zeker weer goed komen. Deelnemers aan deze 3 wrakken trips waren: Wolter (kaptein), Ruud Bloem (bootsman) Ik (kombuis) Ad, Erik S, Erik B, Wendy, Irene, Peter W, Robbert, Sidney, Wim A, Remco

Door Arjen Mantel

Sepia

Duikverslag | Zeeland

DUIKVERSLAG 28 april 2021
Peter, Cor, Robbert, Aboud en ik(Arjen) vertrokken vroeg uit Zaandam om een dagje in Zeeland te
gaan duiken. Het beloofde een mooie dag te worden. Blauwe lucht en een zonnetje. Jimte was in
Zeeland op een camping en kwam samen met zijn vrouw ook naar de Zeelandbrug. Maar hoe dichter
we bij de Zeelandbrug kwamen hoe meer de zon, die we al dagen hadden, achter de wolken
verdween.

De temperatuur daalde en de wind werd kouder. We gingen voor een duik bij de
Zeelandbrug te water. Hopende het tafereel van parende sepia’s te kunnen volgen maar helaas het
water was nog te koud. Slechts 10 graden en de sepia’s hadden er nog geen zin in. Toch werd het een
mooie duik waarin veel zeebewoners werden gespot. Er was veel leven en zeker bijzonder was een
zeenaald van 35 cm.

In de middag de tweede duik in de Grevelingen gemaakt bij Dreischor. Daar was
het zicht uitzonderlijk goed en hebben we de duikdag met hapjes en een drankje afgesloten.
Thuis heb ik nog maar even mijn sepia foto’s van een aantal jaren terug bekeken. Misschien treffen
we het met Hemelvaart beter.

Duikverslag | Vinkeveen, Zandeiland 4

DUIKVERSLAG 14 maart 2021, VINKEVEEN
Het was een beroerde week qua weer om één van mijn buddy’s te appen of zij trek hadden om een duik te maken. Zij dachten er hetzelfde over. Maar zondagmorgen leek het oké om een duik te maken, traditioneel een clubduik, coronaproef, in Vinkeveen. Maar bij zandeiland 4 aangekomen waren de wind en de golven sterk toegenomen en op het randje.

Slechts 3 duikers waren komen opdagen; Ad Appelman, Cor van Es en ikzelf, Arjen Mantel. Wel jammer dat zo weinig clubleden de weergoden durfden te trotseren. Pak aangetrokken en het water in. De stroming langs de steiger was zo sterk dat ik in de sprint moest om bij mijn buddy’s te komen. In wat dieper water was dat probleem niet meer zo erg en konden we rustig een rondje speeltuin afmaken. Terug, stroompie mee, lekker driften en de wal op gezocht. Helaas een weinig enerverende duik met weinig zicht en geen leven gezien. Dat was anders toen ik de trap opklom en verwelkomt werd door de bulldog van Robert. Robert schoot een paar mooie plaatjes van ons. Op de parkeerplaats was geen mens te zien, dus het was super coronaproef. De debriefing werd er één met een dropje.

Toch een leuke middag gehad. Maar kom op clubleden, we zijn een duikclub!!! Zo slecht kan het weer niet zijn om geen duik te maken. Onder water is het altijd mooi en zo rustig! Na een half uur duiken en 14 meter en 5 graden weer naar huis. Robert van de Hoek bedankt voor de mooie foto’s!

Zeeland 13 november

Duiken in Coronatijd kan dat?

Ja hoor , dat kan prima als je je maar aan de regels houdt. Dus met niet meer dan 2 duikers, 1,5 m afstand houden, en onder water wel bij je buddy blijven. Mondkapje onder water hoeft dan weer niet!

Individuele duikers van Murene hadden een druk weekend. Vrijdag gingen 6 mannen richting Zeeland om er 2 duiken te maken. De afstand Zaandam- Geersdijk, de eerste duikplaats, is al gauw 2 uur rijden. Dus op tijd in de auto.

Aangekomen op het dijkje kleurde de lucht behoorlijk zwart maar het viel achteraf mee met de regen. Er was wel veel wind. De buddyparen waren al gemaakt (zo makkelijk als je van te voren weet dat je maar met z’n 2-en samen mag zijn). Snel te water. Op het ondiepe gedeelte in het wier heel veel wierslakken en wat dieper kreeften, krabben, grondels en nog veel ander spul. Schitterend helder water, 8 tot 10 meter zicht. Het werd een mooie duik. Na 45 minuten hielden Cor en ik (Arjen) het voor gezien. Al gauw verschenen de andere buddyparen, Ad en Abboed en Remko en Peter W.

Op naar de volgende duikstek, de Zeelandbrug. Harde wind op het handje en een zicht van minder dan een meter volgens duikers die boven kwamen deden ons besluiten om naar de Grevelingen te gaan.

Na een bakkie koffie en een broodje, keurig zelf meegenomen, want ja alles is dicht, te water bij Dreischor, Frans Kok rif. Wederom glashelder water en misschien zelfs nog ietsje meer zicht dan in het Veerse meer. Hier ook niet al te veel leven. Wel krabben, kreeften en ander klein spul. Cor spotte nog wel een zeenaald. Na 45 minuten hadden we het wel gezien. Op naar de meegebracht soep en broodjes worst. Helaas voor Peter W. was zijn pak of seal gaan lekken en was hij koud en kletsnat over de dijk gekropen. Maar na de soep, broodje worst en biertje deed hij weer helemaal mee.

Op de terugweg naar huis bespraken Cor en ik nog de mogelijkheid om zondagochtend een duik te maken in de Toolenburgerplas. Na wat omrijden wist Cor er zondagochtend toch te komen. Daar hadden we meer succes met de vis. Twee kanjers van Meervallen en een snoek van meer dan een meter werden bij een scheepswrakje gespot. Helaas was het zicht bar slecht om even een foto te maken. Cor heeft zijn best gedaan voor dit bewijs maar helaas.

Dat was het weekendje wel. Mijn lucht is op dus maandagavond maar naar de club coronaproof vullen.