Buitenwaterduik | ‘t Twiske | Kure Jan Strand

12 mei 2019

Een vlinder landt naast mij in het gras. Heel voorzichtig probeer ik hem in de holte van mijn samengevouwen handen te vangen. Helaas voor mij denkt de vlinder hier heel anders over. Hij vliegt op. Hoger en hoger, tot hij wordt opgeslokt door een streep zonlicht dat zich door het bladerdak van de bomen boort.

Wat een tegenstelling:

Een vlinder, vederlicht omhoog zwevend naar de boomtoppen. Een duiker, met 12 kilo lood, superzwaar omlaag zakkend naar de bodem. Ach, zomaar een overpeinzing van mij terwijl ik zit te wachten op de rest van het duikteam.

Een camper rijdt het parkeerterrein op, Wolter. Hierna volgen de auto’s van Michel, Peter, Aboud en Ad. Martin is al voor mij gearriveerd. Clubduik in het Twiske.

Voor mij de eerste keer als 1 e ster. Geen oefeningen, maar een plezierduik. Waarbij ik natuurlijk moet zeggen dat ik het opleidingsduiken ook als zeer plezierig heb ervaren. Maar, misschien toch net even anders. Wolter pijnigt zich het hoofd over de te vormen buddyparen. Keuzes maken. Martin en Ad, Michel Peter en Aboud, Wolter en Henk. Wolter en Henk niet als instructeur/leerling, maar als 2 buddy’s.

Een snoek bekijkt vanaf een afstand hoe wij met z’n allen onder water gaan. Misschien verbeeld ik het mij, maar straalt zijn blik iets van hooghartigheid uit? Als wij onder water zijn zwemt hij weg op een manier van, “nou, het zal wel” Ach, we zijn in zijn habitat en zullen ons als zijn gast gedragen.

Het licht van de schijnwerper reikt niet ver. Het bodemstof geeft zoveel dichtheid dat ik een overeenkomst zie met zwarte gaten in het heelal. Al het licht verdwijnt erin. Dan, plotseling er doorheen. Het door het water gebroken zonlicht geeft een machtig schouwspel op de bodem. Genietend zwemmen we samen door.

De manometer geeft keihard aan dat we terug moeten. Genoeg lucht voor de terugweg dus rustig langs de bodem en de steenmassa langs de oever terug naar de steiger. Geen enkele vis laat zich zien. Zeker jaloers op onze uitstekende zwemcapaciteit. Nou, het zou wat.

In de, door de tijd verplaatste, streep zonlicht verzorgt lichtjes glimlachend een vlinder haar vleugels.

Henk Heijnen

1 Reactie

Ton roos zegt:

Beantwoorden

Dank je wel Henk voor je prachtige verslag, echt fijn om te lezen, het is net of ik die snoep was die mee zwom, was dat ook eigenlijk niet zo?

Schrijf een Reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.